EVIASPORTS.GR ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΡΕΤΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΛΕΣ

‘Η ΜΝΗΜΗ ΔΑΚΡΥΖΕΙ’: Ιστορικές μορφές της δεκαετίας του ’90

Ο Χρήστος Φεφέκος της ΕΠΣΕ και ο Μπάμπης Κουσκούτης της Προποντίδας

Σαφέστατα υπήρξαν και άλλοι παράγοντες που κινήθηκαν αθόρυβα και δημιουργικά με γνώμονα το συμφέρον των ομάδων τους, όμως ο Χρήστος Φεφέκος και ο Μπάμπης Κουσκούτης, μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των φιλάθλων και των ΜΜΕ της εποχής για διαφορετικούς λόγους. Ο πρώτος σαν αδιαμφισβήτητος ηγέτης των Ευβοϊκών ποδοσφαιρικών σωματείων, σε επίπεδο εκπροσώπησης στην ΕΠΟ και ο δεύτερος φλογερός υποστηρικτής των συμφερόντων της Προποντίδας, σε μια περίοδο, που η ομάδα του «Βούρκου» αρχίζει να χάνει τη λάμψη της.

Και οι δυο προσωπικότητες του τοπικού ποδοσφαίρου, που χαρακτηρίσθηκαν αντιφατικές. Ο πρώτος αδιάβλητος ‘πορφυρογέννητος’ με ‘παπικές εξουσίες’, ο δεύτερος ‘προλετάριος’ και πολέμιος κάθε μορφής ποδοσφαιρικής εξουσίας, ‘αντιεξουσιαστής’ κατά πεποίθηση. Και οι δυο υπηρέτησαν διαφορετικό ‘δόγμα’ όπως θα περιγράψουμε για την συνέχεια. Οι νόμοι της φυσικής για τη ‘δράση και αντίδραση’ βρίσκουν εφαρμογή και στην ποδοσφαιρική λογική αυτών των δυο ανθρώπων, σ’ ένα αντιθετικό συνταίριασμα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΕΦΕΚΟΣ
‘Λουδοβίκια’ αντίληψη στη διαχείριση της ποδοσφαιρικής εξουσίας

Ο Χρήστος Φεφέκος έδωσε προσωποπαγή χαρακτήρα στη διαχείριση των Ενωσιακών ζητημάτων και στην άσκηση γενικότερα της διοικητικής εξουσίας. Παίρνει θέση αυτή τη δεκαετία, ερχόμενος με κεκτημένη ταχύτητα απ’ την προηγούμενη, όταν εκλέχτηκε στα 1982 στο αξίωμα του προέδρου της ΕΠΣΕ. Λογιστής στο επάγγελμα. Επιφωτισμένος με ‘ιερή’ καπατσοσύνη, αφού υπήρξε ο ισχυρός άνδρας στη διαχείριση των οικονομικών δεδομένων της ιεράς μητρόπολης.

Καταλυτική προσωπικότητα. Στο διάστημα της παντοδυναμίας του, ουδείς κατάφερε να τον κοντράρει και να τον περιορίσει. Μεμονωμένες και σπασμωδικές οι κρούσεις της άλλης πλευράς. Με τον Τύπο ‘μπεγλέριζε’. Άνοιγε διάπλατα την αγκαλιά του στους αβροφρονούντες… γύριζε την πλάτη στους αντιφρονούντες.

Την περίοδο της παντοδυναμίας του, που ξετυλίγεται αυτή τη δεκαετία, ήταν αδιανόητο να αμφισβητηθεί η επικυριαρχία του στα ποδοσφαιρικά πράγματα του τόπου. Οι αντίπαλοί του, κινήθηκαν έξυπνα. Έδειξαν ανοχή και επιμονή και άφησαν την παρακμή εκεί τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000, να επιτελέσει το έργο της.

Ο Χρήστος Φεφέκος, ένας πανέξυπνος άνθρωπος με όλα τα χαρακτηριστικά προτερήματα και μειονεκτήματα του ‘Ρωμιού’, παγιδεύτηκε στην ‘αυτοθεωτική’ του εσωστρέφεια και έφυγε απ’ το χώρο σχεδόν ταπεινωμένος. Υπήρξε ένας πραγματικός άρχοντας της ποδοσφαιρικής ζωής του τόπου μας, για δυόμιση σχεδόν δεκαετίες και φυσικά δεν του άξιζε τέτοιο τέλος. Έπρεπε να είχε φροντίσει για τη διαδοχή του. Δεν το έπραξε και τιμωρήθηκε γι’ αυτό.

Προσωπικός φίλος του Δημήτρη Τριβέλα, προέδρου της ΕΠΟ. Η ποδοσφαιρική Εύβοια δεν στερήθηκε τα προνόμια αυτής της σχέσης. Ο Χρήστος Φεφέκος υπήρξε ο ισχυρός άνδρας της περιφέρειας και το Ευβοϊκό ποδόσφαιρο, θα μπορούσε να ωφεληθεί τα μέγιστα. Συμπαραστάθηκε στα Ευβοϊκά ποδοσφαιρικά σωματεία, που είχαν κυρίως εθνική εκπροσώπηση όταν χρειάσθηκε, ενώ στον ΑΟ ‘Χαλκίς’ είχε ενεργή συμμετοχή ως οικονομικός σύμβουλος των διοικήσεων Μιχάλη Εμμανουηλίδη και αργότερα του Σπύρου Αλεξάνδρου.

Επί των ημερών του η ΕΠΣΕ γνώρισε μεγάλη αίγλη και αναγνώριση στα υψηλά ποδοσφαιρικά κλιμάκια της ΕΠΟ, ενώ και ο Τοπικός Σύνδεσμος Διαιτητών και βεβαίως τα επιφανέστερα των μελών του, άδραξαν τις ευκαιρίες, απ’ τη συνεργασία των δυο μερών, που όταν αυτό συνέβαινε ήταν για να ωφεληθεί το ποδόσφαιρο και η διαιτησία. Και σε ατομικό επίπεδο, άνθρωποι του χώρου «ευνοήθηκαν», όμως και ο ίδιος υπήρξε δέκτης αγνωμοσύνης όπως συνήθως συμβαίνει σε ανάλογες των περιπτώσεων στην ελληνική κοινωνία.

Πέραν αυτών ο Χρήστος Φεφέκος, εμφάνιζε μια αυταρχική έως απολυταρχική συμπεριφορά. Ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο στη διαχείριση της διοικητικής εξουσίας. Δεν ‘ευτύχησε’ στην ύπαρξη συνεργατών με δυνατή και αυθύπαρκτη προσωπικότητα. Όσοι άλλωστε εναντιώνονταν στις τακτικές και πρακτικές του, έπεφταν σε δυσμένεια. Ένας απ’ αυτούς ο Γρηγόρης Γίγας, που ποτέ δεν αμφισβήτησε τον Χρήστο Φεφέκο σαν έντονη και κυριαρχική φυσιογνωμία, όμως έπρεπε σε κάποια ζητήματα να εκφράζεται με ελεύθερη βούληση και να διαχωρίζει τη θέση του, σε αποφάσεις που δεν έκρινε ότι ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό δεν άρεσε στον πρόεδρο, που ήθελε να περιστοιχίζεται από κόλακες και οσφυοκαμπτες. Πολλοί είναι αυτοί που τον κατηγόρησαν ότι τους συμβούλους του στο ΔΣ της Ένωσης, δεν τους έβλεπε σαν συνεργάτες, αλλά σαν υποτακτικούς και ‘υπηκόους’ του ποδοσφαιρικού του ‘βασιλείου’. Σ’ αυτή τη νοοτροπία είχε αντιδράσει ο Παναγιώτης Κουντούρης, ο οποίος ούτως ή άλλως εκδήλωνε ‘αρχηγικές’ τάσεις μετά το 2000.

Κατηγορήθηκε για σχέσεις εξάρτησης με ποδοσφαιρικά σωματεία, στο πλαίσιο μιας ρουσφετολογικής αντίληψης με κίνητρο αλληλοϊκού σφετερισμού. Ο Σωτήρης Καμινάρης ήταν ένας απ’ τους συνεργάτες του, που τα ‘βρόντηξε’ όπως ο ίδιος μου εκμυστηρεύτηκε ‘όταν διαπίστωσε’ ότι πολλά σωματεία δεν είχαν ίσες ευκαιρίες μεταχείρισης…

Είχε χωρίσει τον Αθλητικό Τύπο σε ‘εχθρικό’ και ‘φιλικό’. Απεχθανόταν γενικά την σκληρή κριτική και προτιμούσε τους ‘δημοσιογράφους’ αντί να κρατούν ‘χαρτί και καλαμάρι’ να φέρνουν ‘λιβάνι και θυμιατό’!

Ο Μπάμπης Κουσκούτης είχε πει ‘ότι ο Φεφέκος, θα   μπορούσε να διοικεί το ποδόσφαιρο μέχρι σήμερα, αν είχε αποφασίσει να συγκρουσθεί με τους κύκλους της αυθαιρεσίας και του παρασκηνίου’…. την ‘παράγκα’ όπως συνήθιζε να λέει. ‘Το μέτωπο που συγκροτήσαμε, αυτό το στόχο είχε. Γι’ αυτό και αρχικά είχαμε ‘διεισδύσει’ σ’ αυτό το χώρο…να πλήξουμε το ‘παρασκήνιο’ και όχι τον ίδιο τον Φεφέκο. Στις αγωνιώδεις επικλήσεις μας….σφύριζε αδιάφορα…., ‘χαϊδεύοντας’ και δίνοντας άφεση αμαρτιών σε όσους παρέκλιναν των καθηκόντων τους…’.

Πέραν όσων του καταμαρτυρούν, ο Χρήστος Φεφέκος, ήταν ένας παράγοντας με μεγάλο εκτόπισμα, κύρος και με αδιάβλητη προσωπική ηθική που τον τοποθετούν στην προμετωπίδα των κορυφαίων διοικητικών παραγόντων. Ένας παράγοντας με διάρκεια και προσφορά, που όπως εύστοχα είχε γράψει το αθλητικό ένθετο  ‘ΑΘΛΟΡΑΜΑ’ της εφημερίδας ΕΥΒΟΙΟΡΑΜΑ το 2004… ‘ξεπέρασε σε μακροβιότητα και αυτόν τον πρόεδρο της  ΔΟΕ… Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ..!’.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΟΥΣΚΟΥΤΗΣ
Ο ‘αντιεξουσιαστής’ πρόεδρος του ΑΕ ‘Προποντίδα’

 Σε διάρκεια τείνει να καταρρίψει το ρεκόρ του θρυλικού μεταπολεμικού προέδρου της Προποντίδας Ιωακείμ Στράτου. Αυτός ο χώρος της ποδοσφαιρικής Προποντίδας, ανέδειξε μια σειρά σπουδαίων παραγόντων, που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια της παρουσίας και προσφοράς τους, όχι μόνο στο Χαλκιδέικο ποδόσφαιρο, αλλά και γενικότερα στο Ευβοϊκό. Ιδρυτής και πρόεδρος του ιστορικού σωματείου ο Ιωάννης Παπαγρηγορίου και ύστερα ο Ιωακείμ Στράτος, ο Θρασύβουλος Κεϊσόγλου, ο Θεμιστοκλής Χαλικιάς, ο Γιάννης Πολυκαρπίδης, ο Τηλέμαχος Κώτσαρης και τόσοι άλλοι.

Ο Μπάμπης Κουσκούτης αποτελεί συνέχεια των μεγάλων αυτών μορφών του ποδοσφαιρικού παραγοντισμού και μάλιστα σε μια εποχή με μεγάλο βαθμό δυσκολίας σε οικονομικές προσαρμογές, σε σύγκριση με άλλες παλιότερες περιόδους. Επί των ημερών του η Προποντίδα, άφησε κατά μέρος κάθε μορφή στείρας εκμετάλλευσης και καιροσκοπικής αντίληψης των ποδοσφαιρικών πραγμάτων.

Άνθρωπος με επαγγελματική καταξίωση, εμπειρία και τεχνογνωσία. Με διευρυμένο επίπεδο αντίληψης, ευφυής και αποτελεσματικός. Οι επιλογές του βασίζονται στις αρχές του προοδευτισμού. Στρατηγική, μέθοδος και σχεδιασμός. Οι ‘ακαδημίες’ ακολουθούν μια συστηματική πορεία καλλιέργειας και αξιοποίησης, που αποδίδουν σε βάθος χρόνου. Είναι μια συνεπής και σταθερή προσπάθεια που αποδίδει και την οποία εποπτεύει ο Μπάμπης Κουσκούτης. Άλλωστε είναι ο κύριος εμπνευστής αυτής της τακτικής. Η Προποντίδα αναδείχνεται σε ‘εργαστήρι παραγωγής’ ταλαντούχων νεαρών και κυρίως παρουσιάζεται κάθε φορά αυτάρκης σε έμψυχο δυναμικό.

Με αταλάντευτες θέσεις και απόψεις λοιπόν ο Μπάμπης Κουσκούτης, προκειμένου να εδραιώσει τη δική του ιδεολογία και μεθοδολογία δε δίστασε να συγκρουσθεί με φίλους και συνοδοιπόρους της νεότερης εποχής των ‘ροζομπλού’. Η αγαπημένη του Προποντίδα υπεράνω σχέσεων, συμμαχιών και φιλιών.

Επιτυχημένος επαγγελματίας σε βαθμό επιχειρηματικό και φυσικά ανοιχτό μυαλό και σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, που δε θα μπορούσε να αποτύχει. Ισοπεδωτικός σε κοντόφθαλμες αντιλήψεις. Άνοιγε μέτωπα μπρος σε κάθε μορφή ποδοσφαιρικής εξουσίας, που αυθαιρετεί, παραπλανά, εξαναγκάζει, όταν διαπίστωνε κάτι ανάλογο είτε προς την ‘Ένωση’ είτε προς τον ‘Σύνδεσμο’ και τις Επιτροπές του. Άλλωστε συγκρούσθηκε με όλους σχεδόν τους ‘επιστήθιους’ φίλους και ‘Προποντιδέους’ όπως τον Μπάμπη Ζαζάτη, απ’ τον οποίο δέχθηκε βολές εκεί στις αρχές της δεκαετίας για οικονομικές ατασθαλείες και ανταπέδωσε τα ‘πυρά’ λίγο αργότερα όταν προέδρευε για την Προποντίδα ο Ζαζάτης…

‘Πεμπτοφαλαγγίτη’ τον αποκάλεσε και ο Γιώργος Αλεξάνδρου που διετέλεσε πρόεδρος εκεί στα 1995 και εδώ ο Κουσκούτης έδωσε την απάντησή του, ατάραχος, δίνοντας μια βολική όσο και αλλόκοτη ερμηνεία, στη δράση της «πέμπτης φάλαγγας» τότε και σήμερα. Εκεί και εδώ…

Τα ‘τσούγκρισε’ και με τον Πάνο Βενιζέλο, με τον οποίο μοιράζονταν ιδέες και οράματα σ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄90, όπως η δομή και λειτουργία της ομάδος, οι ακαδημίες και ο ιδεολογικός προσανατολισμός του ποδοσφαιρικού ‘τουρνουά’ ‘Χαμένες Πατρίδες’. Ακόμη και με τον Γιώργο ΠίσχIνα και τον Γιάννη Παπακωνσταντίνου, και αποχώρησε κάποια στιγμή απ’ τα διοικητικά της ‘Ένωσης’.

Επίμονος, ασυμβίβαστος και αδιάλλακτος σε ζητήματα τάξης και ηθικής, όπως ο ίδιος βέβαια τα ερμήνευε και τα πίστευε. Κάποιοι του προσάπτουν τον χαρακτηρισμό του ‘δογματικού’, που αρέσκεται στην αποδοχή των συνωμοτικών κανόνων κάθε ‘ομοϊδεατικής ομάδας’.

Παθιασμένος έως εριστικός στον περίγυρο του γηπέδου ‘Βούρκου’. Σκληρός, άκαμπτος και αποφασιστικός στις συνελεύσεις και στα συμβούλια, με θέσεις που φαντάζουν αιρετικές στα «κοπαδιάρικα» ακροατήρια, που προσάπτουν σ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό του ‘ιδιόρρυθμου’ και αντιδραστικού’.

Ιδιαίτερα κοινωνικός, φανατικός καλοφαγάς και λάτρης της καλής παρέας, σε ταβέρνες και εστιατόρια…. Μονήρης και επικριτικός σε ‘αγελαίες’ συμπεριφορές όπου ‘παίζονται’ ποδοσφαιρικά συμφέροντα.

Σε ρήξη θα έρθει στις αρχές της δεκαετίας με τον Μπάμπη Ζαζάτη αρχικά και τον Πάνο Βενιζέλο προσωρινά με ‘πέτρα του σκανδάλου’ τον προπονητή τότε Παναγιώτη Σκόνδρα, σαν ‘τρίτος πόλος’ στην εξέδρα των αντιπαραθέσεων για την επιβολή της ιδιαίτερης άποψης.

Ήταν ο άνθρωπος τέλος που ανέλαβε την ‘στρατολόγηση’ ικανών στελεχών που θα δυνάμωναν το μέτωπο κατά του Προέδρου της ‘Ένωσης’ τότε Χρήστου Φεφέκου, στις εκλογές του 2004 και έχει σημαντικό μερίδιο στο θρίαμβο της επικράτησης της ‘άλλης άποψης’ για τα Ενωσιακά.

Συνεχίζει να προσφέρει σήμερα στο ποδοσφαιρικό σύλλογο της Προποντίδας και να παραμένει ‘αντίβαρο’ σε κάθε μορφής κατάχρησης ποδοσφαιρικής εξουσίας, συμβάλλοντας με τη διαφορετική του άποψη, στη διατήρηση της ‘ισοπολιτείας’ στα δρώμενα της ποδοσφαιρικής Εύβοιας, παραμένοντας όμως για άλλους μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Photo album απ’ το ΑΟ Χαλκίς-Χαραυγιακός

Κώστας Λαγός

Απόλλων Ερέτριας: Απέκτησε τον Εφ. Κατσαρή

Κώστας Λαγός

Σαν Σήμερα (21/1/2012): Όλυμπος Γυμνού-Λήλας Βασιλικού 3-1

eviasports
-->