BLOGS EVIASPORTS.GR ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΛΕΣ

Δ. Ελευθεριάδης: ‘Το χέρι του Θεού’… ο Μαραντόνα δεν είπε ψέματα

Υπήρξαν και τέτοιες φωνές, πάντα ακούγονται όταν ένας μεγάλος αφήνει αυτό τον κόσμο. Αντιδράσεις αμφισβήτησης τόσο για το μεγαλείο του νεκρού όσο για το βίο του. Ίσως είναι άλλος ένας τρόπος να εκφράσει ο άνθρωπος τον πόνο του με θυμό για αυτόν που φεύγει. Γιατί μαζί του φεύγει ένα δικό μας κομμάτι μαζί από την ψυχή μας. Για όλους συνδέεται με όμορφα παιδικά χρόνια, με αγαπημένα πρόσωπα και καταστάσεις. Ο θάνατος του συνανθρώπου πάντα υπενθυμίζει το δικό μας αναπόφευκτο.

Γράφει ο Δημήτρης Ελευθεριάδης

Κι ενώ η απώλεια σε ανθρώπινο επίπεδο αφορά πρωτίστως τους κοντινούς ανθρώπους του, οικογένεια, παιδιά, φίλους που έζησαν κοντά του και μοιράστηκαν την καθημερινότητα.

Είναι τέτοια η αξία και η επίδραση τους που γίνεται προσωπική απώλεια για όλους.

Με τη διαφορά πως για αυτούς, τους μεγάλους και τις μεγάλες, είναι πως έχουν κερδίσει το θάνατο σε σχέση με τους απλούς θνητούς.

Είναι μορφή αθανασίας ισχυρή και αμετάκλητη η μόνιμη παρουσία τους στο μυαλό, την ψυχή, στα χείλη αυτών που μένουν κι αυτών που θα έρθουν μετά.

Ως συναίσθημα, φάρος και φλόγα στις καρδιές πανανθρώπινα.

Το ίδιο συνέβη και με τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Άλλωστε μόνο αδιάφορος δεν θα μπορούσε να περάσει σε οποιαδήποτε είδηση τον αφορά, ποσό μάλλον τώρα, στην κορύφωση του δράματος της ύπαρξης του.

Τρεις είναι οι κύριοι άξονες αυτών των συναισθημάτων κριτικής, αμφισβήτησης, αρνητικού κλίματος σε αντιπαράθεση με τον πόνο και τη συγκίνηση που προκάλεσε παγκόσμια.

Ο Μαραντόνα δεν υπήρξε πρότυπο αθλητή – ήταν αρνητικό παράδειγμα.

Ο Μαραντόνα ήταν κοινός κλέφτης – η φάση με το χέρι.

Ο Μαραντόνα ήταν πρωταγωνιστής σε ένα άθλημα που απλά 22 άνδρες τρέχουν πίσω από μια μπάλα.

Η ΚΟΡΥΦΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Δεν μπορεί το μεγάλο ποσοστό των κοινών θνητών όπως είμαστε να αντιληφθεί μια τέτοια πορεία. Από το μηδέν ως την κορυφή. Γιατί προορίζεται για λίγους και με διαδρομή τέτοια που μπορούν να ακολουθήσουν μορφές μιας άλλης προέλευσης και ψυχοσύνθεσης. Που αγγίζουν το Θείο, για αυτό λατρεύονται και αποκαθηλώνονται ως μικροί θεοί.

Αν ξεκινήσουμε από το απλό ποδοσφαιρικό μέρος της υπόθεσης σαφώς και υπήρξε κορυφαίο αθλητικό πρότυπο. Όσο ταλέντο κι αν διέθετε (αυτό δωρίζεται από τη φύση σε πολλούς και άλλωστε όλοι διαθέτουμε ένα -η εσωτερική φλόγα που ονομάζουμε πάθος για το αντικείμενο είναι που κάνει τη διαφορά). Δεν αρκούσε αυτό ούτε στη δίκη του περίπτωση. Ο ίδιος αναγνώριζε στην πατρίδα του ποδοσφαιριστές που δεν έκαναν όνομα παγκόσμια ως κορυφαίους τεχνίτες χειριστές της μπάλας. Ήταν ξεκάθαρα όμως ένας άνθρωπος που μέσα από αντιξοότητες της ζωής από τα παιδικά του χρόνια κι αργότερα στο επάγγελμα του κατάφερε να επιβιώσει μέσα από πολύ σκληρή δουλειά. Δεν διέθετε μόνο την τεχνική, την αντίληψη. Ήταν παίκτης που δεν μπορούσες με το σώμα να τον αντιμετωπίσεις , είναι πολλές οι φάσεις που έπεφταν οι αντίπαλοι που το επιχείρησαν. Ήταν επίσης παίκτης που δεχόταν πολλά και σκληρά μαρκαρίσματα και τα άντεχε σε καιρούς που οι κορυφαίοι δεν προστατεύονταν από τους κανονισμούς όπως σήμερα. Κι όμως συνέχιζε με το ίδιο πείσμα τη θέληση και το ρυθμό.

Επίσης δεν ήταν το “δεκάρι” παρεξηγημένο κι αυτό με τους σημερινούς όρους. Ήταν η σύνδεση της αμυντικής με τη μεσαία γραμμή και η σύνδεση της μεσαίας με την επιθετική επίσης. Η κίνηση του δεν αφορούσε μόνο τον χώρο έξω και μέσα στην μεγάλη περιοχή. Ήταν σε όλο το γήπεδο για να απεγκλωβίσει την ομάδα του από την πίεση, να βγάλει αντεπίθεση, να κρατήσει μπάλα και ρυθμό, να ντριπλάρει από τη μια άκρη του γηπέδου την άλλη και να σκοράρει ενώ ενδιάμεσα προσπαθούσε να κρατηθεί όρθιος από κλωτσιές και σπρωξιές. Μόνο αθλητής μπορεί να ανταπεξέλθει και το κατάφερε όσο ελάχιστοι.

Δεν είναι ο πρώτος από μεγάλους σε όποιο χώρο που βίωσε το μάταιο της απόλυτης κορυφής.

Και της (αυτό)καταστροφής.

Οι πολλοί ονειρεύονται να φτάσουν, ή αμφισβητούν αυτούς που έφτασαν. Η πορεία είναι ανηφορική, δύσκολη, αιματηρή. Οι κορυφαίοι μαθαίνουν και έχουν καταγράψει αυτή τη μέθοδο ως μόνιμη πληροφορία στον εγκέφαλο. Όταν φτάσουν στον προορισμό λοιπόν αντιμετωπίζουν την πιο δύσκολη δοκιμασία. Από εκεί κοιτούν όλο τον κόσμο από ψηλά που φαίνεται τόσο μικρός που αναρωτιούνται και οι ίδιοι αν άξιζε η θυσία. Μετά κοιτούν από την άλλη πλευρά της κορυφής και ποιος ξέρει τι βλέπουν. Πιθανά να βλέπουν ένα άλλο κόσμο που τους τρομάζει, ή μια ακόμα διαδρομή που να τους απογοητεύει γιατί είναι κατηφορική και δεν έμαθαν πόρε σε αυτή.

Η εμπλοκή του στον κόσμο των ναρκωτικών, η εξάρτηση από αλκοόλ και ουσίες, πολύ πιθανό για να αντέξει να ζει στο σύννεφο, να αντέξει την πίεση του πρώτου των πρώτων, η διαχείριση τεράστιων οικονομικών δεδομένων από ένα νέο που προέρχεται από οικογένεια πολυμελή με πρόβλημα σίτισης ακόμα δεν είναι εύκολη.

Πάντα σε τέτοιους ανθρώπους και πάνω στη μέθη της επιτυχίας, της δόξας, ακολουθεί η νέμεσις που αποκαθιστά την ύβρη, του να ξεπεράσεις τα ανθρώπινα όρια. Πολλές φορές έρχεται με τη μορφή ανθρώπων που περιβάλλουν την αξία που για αυτούς είναι το όχημα της δίκης τους επιβίωσης. Το περιβάλλον του Μαραντόνα και τα συμφέροντα που έτρεχαν πίσω από το όνομα του δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπιστούν από ένα νέο άνθρωπο χωρίς σπουδές, χωρίς ανάλογη προέλευση σε οικονομικό επίπεδο. Έμπλεξε στα πλοκάμια επιτήδειων που ρούφηξαν όσο μπόρεσαν από τη δόξα, το χρήμα και την επιτυχία.

Ο ίδιος άλλωστε μάλλον μίσησε το χρήμα και δεν το εκτίμησε.

Σπατάλησε σε κάθε κατάχρηση, αποτυχημένες επιλογές, μια μεγάλη περιουσία και δεν είναι επίσης ο πρώτος.

Ακριβώς όμως αυτό το Δράμα του, είναι ένα ακόμα σπουδαίο μάθημα. Σαν παραμύθι διδακτικό που επιβιώνει στο χρόνο και μεγαλώνει γενιές και προειδοποιεί, αφυπνίζει και προστατεύει.

Μήπως άλλωστε η ζωή του Θεάνθρωπου (είτε την αποδεχόμαστε ως απόλυτη αλήθεια αν πιστεύουμε ή σαν δημιούργημα της ανάγκης του ανθρώπου να αντέξει τον πόνο) της σπουδαιότερης και ανώτερης ψυχής που έζησε στον κόσμο. Ήταν φτιαγμένη από τα υλικά αυτού που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο;

Φτωχός ήταν με ταπεινή καταγωγή. Γιος ξυλουργού. Και ο τρόπος της σύλληψης του αν πιστεύεις είναι θαύμα, αν όχι είναι σκάνδαλο.

Δεν αγαπούσε τους βολεμένους της εποχής. Ο ίδιος δεν ανήκε στους σπουδαίους της εποχής του, τους έκρινε αυστηρά, τους αμφισβήτησε.

Δεν ήταν πρόβατο. Μίλησε για σπαθί και φωτιά. Δημιούργησε επεισόδιο, βίαιο, στον οίκο του Πατέρα του που τον βεβηλώναν, με οργή.

Έκανε θαύματα για να πείσει, σαν των σημερινών μάγων με τις οφθαλμαπάτες. Περπάτησε στο νερό, εμφάνισε τροφή. Ενάντια στην κανονικότητα της εποχής θεράπευσε ασθένειες, ανέστησε νεκρό και κατηγορήθηκε μάλιστα για αυτά.

Δεν ήταν το πρότυπο του βασιλιά με την ευγενή παρουσία και τους καλούς τρόπους, την αντίστοιχη καταγωγή, τις σπουδές, τον πλούτο.

Αυτό το Δράμα επιλέχθηκε για να διδαχτούμε. Η προδοσία – αχαριστία του μαθητή Του, η πρόσκαιρη πτώση του, ο εσωτερικός του αγώνας, το δίλημμα και η αγάπη για τη ζωή, τα βασανιστήρια του, ο Γολγοθάς, η θυσία της Σταύρωσης του σε συνδυασμό με την επιγραφή της στο σταυρό και το ειρωνικό αγκάθινο στέμμα εξυψώσαν το ρόλο του απέναντι στην ανθρωπότητα.

Ως γιο του Θεού, γιο του Ανθρώπου.

Όπως στο θέατρο που ο ρόλος του κακού εξυπηρετεί την ανάλυση του χαρακτήρα για να μάθουμε να γίνουμε καλύτεροι- δεν είναι ο ηθοποιός ο κακός. Μα ούτε κι ο “κακός” ήρωας είναι κακός άνθρωπος.

Έτσι και ο Μαραντόνα που θα μπορούσε όσο κανείς με τη δόξα και τις απολαβές να έχει μια ζωή πλούσια, ήρεμη έως τα γεράματα του, χωρίς τις έννοιες τις δικές μας.

Η ίδια η ζωή του Μαραντόνα σε συνάρτηση με τα έργα του στο γήπεδο είναι τεράστια προσφορά στον άνθρωπο.

Σπουδαίο πολύτιμο μάθημα από ένα παιδί που ξεκίνησε από το μηδέν, κατάφερε μόνος το απόλυτο, άντεξε τη δοκιμασία. Κι εκεί άρχισε η καταστροφή και ο κατήφορος της φθοράς.

Τι καλύτερο να διδάξεις στα παιδιά; Από την ίδια την αλήθεια της ζωής;

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Δεν είπε ψέματα ο Μαραντόνα. Ήταν όντως ανώτερης δύναμης παρέμβαση αυτό που του έδωσε πλεονέκτημα στη φάση που έχει σημαδέψει το άθλημα. Γιατί αν στη φάση του τελικού του 1966 ακόμα αναζητούμε την αλήθεια – πέρασε ή όχι η μπάλα τη γραμμή;

Εδώ είναι ξεκάθαρη η παραβίαση του κανονισμού. Είναι αστείο βέβαια το ότι ζητήθηκε από τον ίδιο να παραδεχτεί την παράβαση. Όταν την είδε όλος ο κόσμος. Όμως εδώ πρόκειται για ξεχωριστή σπάνια φάση. Δεν είναι μια ακόμα κακή εκτίμηση εις βάρος ομάδας, ηθελημένης η μη. Πρόκειται για εναέρια μονομαχία ενός παίκτη ύψους 1.65 απέναντι σε τερματοφύλακα ύψους 1.83 που έχει σαφές πλεονέκτημα σε τέτοιες φάσεις, γνωστικό τακτικό τεχνικό.

Κι όμως τη χάνει. Γιατί αν είχε καταφέρει το αυτονόητο, να μπλοκάρει στον αέρα με τα δυο του χέρια την μπάλα ή να την απομακρύνει με τη γροθιά του δεν θα συζητούσαμε χρόνια μετά με πάθος για ότι συνέβη. Τη μέρα που πάγωσε ο χρόνος και ανατράπηκαν κανόνες της φύσης.

Πόσο ψηλά βρέθηκε ο 1.65 και νίκησε τον 1.83.

Πως το ένα χέρι ήταν αρκετό απέναντι στα δυο.

Πως κατάφερε να φανεί σαν κεφαλιά, τι τεχνική χρησιμοποιήθηκε, πόση ευφυία για να φανεί σαν κανονική κίνηση και με αντίστοιχη δύναμη και στόχο.

Δεν ήταν απλό πέσιμο για πέναλτι που ξεγέλασε τον διαιτητή.

Ποτέ άλλωστε δεν υπήρξε παίκτης τέτοιου τύπου, αντίθετα προσπαθούσε και κατάφερνε να σταθεί όρθιος με τόσο “ξύλο” ούτε δεχόταν την ανατροπή, δεν ήταν εύκολο λόγω σωματότυπου να τον ρίξεις στο έδαφος .

Ήταν κλοπή; Ναι αλλά μοναδικής σύλληψης και εκτέλεσης φάση από αντίστοιχης ποιότητας μορφή.

Η ίδια η φωτογραφία μοιάζει με πίνακα.

Όσοι μιλούν για ηθική πέφτουν στην ίδια παγίδα όπως σε τόσα άλλα θέματα της καθημερινότητας μας. Και την μπερδεύουν με την αξία. Το ότι αν ο δικός τους παίκτης κατάφερνε κάτι αντίστοιχο οι ίδιοι θα πανηγύριζαν είναι δεδομένο. Αλλά μόνιμο πρόβλημα στο ψευδοδίλημμα της ηθικής, του τάχα και του δήθεν ως αποδεκτού είναι πως το πρέπει και το ορθό αλλάζει συνήθως με βάση τα συμφέροντα του ατόμου και στο χρόνο αποδείχτηκε πως το ανήθικο του σήμερα είναι ηθικό αύριο και αντίθετα. Πολλά τα παραδείγματα και τα αληθινά γεγονότα στη διαδρομή του ανθρώπου στην ιστορία.

Μην ξεχνάμε και μια αντίστοιχη φάση στον τόπο μας. Του Νικολαΐδη που πέτυχε γκολ με το χέρι ενώ είχε κάνει προσπάθεια που φαινόταν σαν κεφάλια ψαράκι, ο διαιτητής και οι επόπτες δεν αντιλήφθηκαν, κάποιοι συμπαίκτες και αντίπαλοι επίσης.

Ο ίδιος σήκωσε το χέρι και ενημέρωσε τον διαιτητή για την παράβαση.

Τιμωρήθηκε με κίτρινη κάρτα με το γράμμα του νόμου – αν είχε ήδη μια θα είχε αποβληθεί.

Ενώ από την UEFA τιμήθηκε με διάκριση fair play το εδώ σύστημα τον τιμώρησε για δυσφήμιση του αθλήματος.

Ο Μαραντόνα υπήρξε σκληρός ποδοσφαιριστής αλλά ποτέ αντιαθλητικός και βρώμικος.

Αντίθετα υπέφερε από τέτοιους ποδοσφαιριστές και το πλήρωσε και με βαρύ τραυματισμό που παραλίγο να του στοιχίσει την καριέρα του σε μικρή ηλικία κι όταν άρχιζε να ανθίζει σε σπουδαίο σύλλογο.

Δεν υπήρξε ποτέ παίκτης ομάδας του συστήματος που ευνοείται.

Η Μπόκα δεν είναι η ομάδα των πλουσίων.

Η Μπαρτσελόνα του τότε δεν είναι αυτή του σήμερα με τους τίτλους και την παγκόσμια αποδοχή, ήταν φυσικά η Ρεάλ τότε που μεγαλουργούσε, ευνοούμενη του στέμματος και των τελευταίων ημερών του καθεστώτος του Φράνκο.

Η Νάπολι του Νότου δεν ήταν η Μίλαν, η Γιουβέντους που τιμωρήθηκαν για τις βρώμικες ιστορίες τους.

Η Αργεντινή δεν ήταν ομάδα 11 άσων και άλλων τόσων που περιμένουν στον πάγκο.

Ο Μαραντόνα έπαιρνε τις ομάδες και τους άσημους στην πλειοψηφία συμπαίκτες, τις ομάδες με την ιστορία και τον κόσμο τους από πίσω του για να τους χαρίσει το μεγαλείο που τους αξίζει και το έχουν στερηθεί.

Για αυτό και τιμωρήθηκε από το σύστημα ως πρόσωπο που εναντιώθηκε στο κατεστημένο.

Καθόλου τυχαίες οι δημόσιες τοποθετήσεις του, οι πολιτικές του αξίες και θέσεις, η αγάπη του για τους φτωχούς και αδικημένους τους οποίους ταυτιζόταν ακόμα και όταν ο ίδιος είχε τη δύναμη. Η εναντίωση του στον Πάπα, η πολιτική του στήριξη σε αριστερά κινήματα, ο θαυμασμός του για τον Τσε Γκεβάρα, η φιλία του με τον Κάστρο. Η αγάπη του για την Κούβα.

Ήταν παράβαση ναι, αλλά ακόμα και το δικαστικό σύστημα πέρα από το αξιακό της κοινωνίας διαχωρίζει. Το κίνητρο, τις συνθήκες, τα πραγματικά θύματα και τους θύτες.

Ο Μαραντόνα στο ίδιο παιχνίδι μπορούσε κάλλιστα να εστιάσει στο δεύτερο γκολ. Παγκόσμιας κλάσης, μοναδικής ανεπανάληπτης και ασύλληπτης ομορφιάς και δυσκολίας.

Αυτό που εξέθεσε όλη την Εθνική ομάδα της Αγγλίας στο γκολ που τους προσπερνούσε σαν ζαλισμένους από την μπύρα τουρίστες, μεσημέρι καλοκαιριού στην πλατεία του νησιού.

Μαζί και τον τερματοφύλακα που τον κέρδισε ξανά περνώντας κι αυτόν, υπό πίεση μάλιστα.

Δεν υπήρχε καλύτερο επιχείρημα για να σβήσει “την ντροπή” του πρώτου γκολ.

Να αναδείξει με αυτό την ανωτερότητα του .

(Κι εκεί βέβαια προηγείται πάλι εξαιρετική ενέργεια διείσδυσης του, ενώ αντιλαμβάνεται πως η φάση μυρίζει γκολ και βρίσκεται στην ιδανική θέση ενώ κανείς δεν θυμάται πως την τελική πάσα – γέμισμα …Την εκτελεί ο αντίπαλος αμυντικός, με αποτυχημένη απομάκρυνση, είναι σκάνδαλο κι αυτό και ίσως το πλέον σε ότι αφορά το ποδόσφαιρο…

Άλλωστε για άλλη μια φορά δεν εξηγήθηκαν τα λάθη που προηγήθηκαν από την ομάδα που φωνάζει για αδικία).

Ο Μαραντόνα τιμώρησε τους Άγγλους με το ίδιο νόμισμα.

Όπως αυτοί με υπεροψία και τη δύναμη του ισχυρού, που η προϊστορία του ως παγκόσμια κάποτε αυτοκρατορία που είχε το δικαίωμα των κτήσεων εδαφών και εθνών, λαών και φυσικών πόρων.

Έτσι κι αυτός εξυψώθηκε στον αέρα για να τους απαντήσει που;

Εκεί που οι Άγγλοι πάντα θεωρούσαν και καμάρωναν πως κυριαρχούν. Στον αέρα.

Αν η πράξη του λοιπόν ως παράβαση θα πρέπει να τον χαρακτηρίσει ως κλέφτη. Το κίνητρο της εκδίκησης μέσω του ποδοσφαίρου για την ταπείνωση της χώρας του στον πόλεμο των Φώκλαντ θυμίζει το θυμό του πλούσιου όταν το αλητάκι του δρόμου του κλέβει την αγαπημένη χρυσή ταμπακιέρα με τα αρχικά του.

Μπροστά στην περιουσία του και στον τρόπο που την κατέκτησε (ικανός κλέφτης άλλου τύπου που ευνοεί το σύστημα) είναι ένα απλό καπρίτσιο ο θυμός και ο όρκος τιμωρίας για τον επιτήδειο πιτσιρικά κλέφτη. Και δεν μπορεί να αποδεχτεί πως αυτός ο καταφερτζής “την πάτησε ” από κατώτερο του.

Ο μικρός βέβαια με αυτή την ταμπακιέρα θα χορτάσει ο ίδιος και η οικογένεια του για ένα μήνα.

Ποιο δικαστήριο δίκαιο δεν θα δίκαζε- καταδίκαζε με βάση τις συνθήκες;

Ποια κοινωνία ανθρώπων δεν θα επανακαθόριζε τους ρόλους του θύτη και του θύματος;

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε όλοι σε όλα.

Σε πολλούς δεν είναι αρεστή η κλασική μουσική, η ζωγραφική, η ποίηση , το θέατρο, το βιβλίο.

Σε άλλους δεν είναι κατανοητές οι έννοιες τους, η προσφορά τους.

Δεν έχει διαφορά το ποδόσφαιρο. Που είναι μορφή έκφρασης, δημιουργίας, πολιτισμού.

Εγκεφαλικό παιχνίδι χώρου χρόνου.

Με σημείο αναφοράς την μπάλα, τη μικρογραφία του πλανήτη μας που γυρίζει ασταμάτητα και δεν ξέρουμε που θα καταλήξει ενώ ταυτόχρονα νομίζουμε πως ελέγχουμε.

Είναι κοινή προσπάθεια ομάδων ανθρώπων.

Συναίσθημα, τρόπος ζωής, αγώνας που προσφέρεται για γνώση, αλήθεια, πρόοδο σε κάθε επίπεδο.

Θαύμα που μοιράζεται σε όλο τον κόσμο και τον επηρεάζει χωρίς να διαχωρίζει ηλικία, φύλο, χρώμα, καταγωγή, οικονομική κατάσταση, πολιτική , κοινωνική θέση.

Παιχνίδι με χρώματα και τραγούδια που χαρίζει χαρά στα παιδιά από τη ημέρα που κάνουν τα πρώτα βήματα και μέχρι την ημέρα που άνθρωπος μπορεί να στέκεται όρθιος.

Φανέλες με χρώματα και σήματα που συμβολίζουν ιδέες, φιλοσοφίες, ιστορίες.

Πολιτικά μηνύματα, κοινωνικά.

Οι κινήσεις του θυμίζουν χορό, ενώ οι εθνικές ομάδες παίζουν όπως χορεύουν, όπως σχετίζονται, με πάθος και φαντασία.

Το παίζουν με την ίδια χαρά και επιτυχία άνθρωποι χωρίς ακοή, όραση, άκρα.

Δεν είναι προϋπόθεση η ομορφιά, η σωματική διάπλαση όχι μόνο για να παίξεις αλλά και να επιτύχεις.

Είναι μια μεγάλη αγκαλιά που μας χωράει όλους χωρίς όρους.

Είναι ελπίδα και απόδειξη στην πράξη πως μπορεί να είσαι κοντός, ασχημούτσικος, από πολύ φτωχή οικογένεια, με πείνα και στερήσεις κάθε είδους και δύσκολα παιδικά χρόνια αλλά να πετύχεις και να αποκτήσεις τα πάντα με το ταλέντο, την επιμονή και τη σκληρή δουλειά σου (όλοι οι κορυφαίοι δεν είχαν ή έχουν μεγάλο ύψος, γνωστή η ιστορία του Μέσι, όλοι προέρχονται από φτωχές οικογένειες με στερήσεις, ο Κρόιφ , ο Πελέ, ο Ρονάλντο , ο Ροναλντίνιο).

Δίνει δουλειά και επιβίωση και έγινε επιχείρηση και ανάγκη σε όλο τον κόσμο.

Επηρεάζει με τους κορυφαίους του σε κάθε πόστο νέους ανθρώπους ως προς τον προσανατολισμό τους και τις αξίες.

Χωράει αγκαλιάζει και χαίρεται με την ενασχόληση οποιουδήποτε με αλλά αθλήματα τα οποία μάλιστα αντιγράφει χωρίς ντροπή και αλαζονεία για την πρόοδο του.

Αλλάζει μόνιμα κανονισμούς και τρόπο διεξαγωγής ώστε να γίνεται πιο προσιτό, ομορφότερο, πιο δίκαιο.

Έχει πολλές σχολές εφαρμογής, τακτικής προσέγγισης, αλλάζει στο χρόνο, αναδημιουργιέται μόνιμα χωρίς να χάνει από τη λάμψη του. Σήμερα στους δύσκολους καιρούς είναι από τις κύριες ελλείψεις στον άνθρωπο και παρηγοριά του επίσης όταν μπορεί έστω να παρακολουθεί ένα αγώνα από μακριά , να διαβάζει για αυτό , να παίξει με μια πλαστική ίσως μπάλα σε ένα τοίχο, σε ένα δωμάτιο, σε ένα μπαλκόνι, μια αυλή.

Ανατρέπει νόμους της φύσης και δημιουργεί ανεξήγητα. Όταν ενέργειες παικτών που χαρακτηρίζονται από κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου ως ιδιοφυΐες και ζητούν την από την επιστήμη να εξηγήσει, τα μαθηματικά, τη φυσική (στην ικανότητα του Μπέκαμ στις μακρινές μεταβιβάσεις και τα σουτ, τις εκτελέσεις φάουλ, το γκολ του Μαραντόνα από έμμεσο φάουλ και την καμπύλη που έδωσε στην μπάλα από τόσο μικρή απόσταση, το σουτ φάουλ του Ρομπέρτο Κάρλος) το πως και το γιατί.

Κορυφαίοι άσοι χρηματοδοτούν προγράμματα ενάντια στη φτώχεια, την προστασία του περιβάλλοντος, υπέρ των ίσων ευκαιριών ως πρότυπα.

Αν όλα αυτά λοιπόν – για όσους μπορούν να κατανοήσουν με αφετηρία την παιδεία, τα βιώματα, την θέση και τη στάση τους στη ζωή – είναι θεϊκό δώρο στον άνθρωπο. Και το ποδόσφαιρο μια έκφραση του.

Τότε ο Μαραντόνα είναι το χέρι και η προέκταση του Θείου στον κόσμο.

Τότε εξηγείται η αναγνώριση και το κλάμα του πλανήτη για την απώλεια του ανθρώπου που ήταν ο κορυφαίος των κορυφαίων, με αυτό το δράμα που βίωσε και είμασταν θεατές αγγίζοντας βαθιά την ψυχή μας .

Και ψέματα δεν είπε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Σαν Σήμερα (8/5/2011): Ιστιαία-Νηλέας Νεοχωρίου 1-0

eviasports

Πέρσι… σαν σήμερα (20/5/2019)

eviasports

Δ. Τσακλάνος: ‘Δεν αλλάζει η αγάπη μου για την Προποντίδα’

Κώστας Λαγός
-->