EVIASPORTS.GR ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΛΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Άγγελος Γκιόκας: Το ‘τέκνο’ του ευβοϊκού ποδοσφαίρου που στέριωσε στην Κρήτη!

Ο Άγγελος Γκιόκας μπορεί να χαρακτηριστεί ‘τέκνο’ και δημιούργημα του ευβοϊκού ποδοσφαίρου, παρότι το ξεκίνημα του έγινε στα γήπεδα της Αθήνας, αφού σε ηλικία 15 ετών μετακόμισε οικογενειακώς στην Εύβοια, συνεχίζοντας την ποδοσφαιρική του πορεία στο νησί μας, όπου ουσιαστικά ανδρώθηκε και έπαιξε για πρώτη φορά σε εθνικό επίπεδο.

Σε ηλικία 6-7 ετών λοιπόν ‘ξεκίνησα από τις ακαδημίες του Αιγάλεω, συνέχισα σε ακαδημίες στο Χαϊδάρι, έπειτα σε ηλικία 11-12 ετών έπαιξα στις ακαδημίες Ελλάς Ποντίων (ομάδα του Πειραιά) μέχρι το εφηβικό και τα 15 μου χρόνια. Μέχρι τότε έμενα στο Αιγάλεω. Μετακομίσαμε εκείνη την εποχή οικογενειακώς στη Χαλκίδα και επιλέξαμε να έρθουμε εδώ τυχαία τελείως, ως ένα μέρος κοντά στην Αθήνα, για λόγους αποκέντρωσης και συγκεκριμένα στο Αφράτι, όπου είναι και σήμερα το πατρικό μου σπίτι’.

Με τη φανέλα της ΑΕ Ληλαντίου (στη μέση-πάνω)

Η ποδοσφαιρική ‘μετακόμιση’ στην Εύβοια και η ΑΕΛ: ‘Πήγα στις ακαδημίες του κ. Ρόγκα την ΑΕ Ληλαντίου, έπαιξα στην ομάδα μια χρονιά στο γ’ τοπικό και πήραμε πρωτάθλημα (18 γκολ σε 25-30 αγώνες). Την επόμενη χρονιά παίξαμε στην Α2 όπως λεγόταν τότε η κατηγορία και έπαιξα δυο χρονιές (25 γκολ) εκεί ακόμα και μετά έκανα τη μεταγραφή στον ΑΟ Χαλκίς στη Δ’ Εθνική. Στον ΑΟΧ έκατσα τρία χρόνια’.

Στην πρώτη του χρονιά στους ‘νεραντζούρι’ είχε ‘τρομερούς συμπαίκτες: Καλλιμάνης, Χρυσάφης, Ιορδανίδης, Λέκκας. Ήταν πολύ ωραία χρονιά και για μένα ήταν η πρώτη μου χρονιά σε ένα πιο επαγγελματικό σωματείο. Έπαιξα 15 αγώνες’, ενώ  η επόμενη ήταν ‘ξανά στη Δ’ Εθνική, ήταν μια καλή χρονιά για μένα πιστεύω. Πέτυχα οχτώ γκολ και είχα πάρει σχεδόν όλες τις συμμετοχές’ και μάλιστα πανηγύρισε την άνοδό στη Γ’ Εθνική: ‘Την τρίτη χρονιά στη Γ’ Εθνική τότε, με την αναδιάρθρωση η ομάδα κατάφερε να ανέβει με την πέμπτη θέση που πήραμε την προηγούμενη χρονιά. Μία χρονιά όχι τόσο καλή για μας και για μένα. Είχαμε κάποια προβλήματα με την ομάδα της Χαλκίδας, δεν πήγαμε τόσο καλά. Είχα και έναν τραυματισμό προς το τέλος, όχι σοβαρό αλλά με κράτησε λίγο έξω’.

Με τους ‘νεραντζούρι’ (πάνω-τρίτος από αριστερά)

Κάπου εκεί αποφάσισε να αλλάξει παραστάσεις, έτσι έφυγε και ‘πήγα στη Γερμανία για λίγο καιρό να δοκιμάσω εκεί την τύχη μου. Μου είχε κάνει πρόταση μια ομάδα από το τοπικό της Γερμανίας και εγώ έκρινα ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω με την πρόταση που έκανε η συγκεκριμένη ομάδα’.

Παράλληλα ο Άγγελος, χρόνια πριν, είχε περάσει στο ΤΕΙ του Ρεθύμνου και πιο συγκεκριμένα στο Τμήμα Μηχανικών Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής και πλέον θέλει λίγα μαθήματα για πάρει το πτυχίο του, έτσι ‘επέλεξα λοιπόν να γυρίσω στην Ελλάδα και να πάω να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στο Ρέθυμνο. Είχαν μεσολαβήσει κάποιες δοκιμές στην Κύπρο, στον Ολυμπιακό. Στην Κύπρο είχα πάει όταν ήμουν στη Χαλκίδα ακόμα (2012-13). Είχα κάνει πολύ καλά δοκιμαστικά εκεί, συγκεκριμένα στην Αγία Νάπα, δεν έγινε όμως τελικά κάτι για διάφορους λόγους, τους οποίους ακόμη δεν έχω μάθει βέβαια’.

Φυσικά δεν σταμάτησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο και έχοντας στις πλάτες του πλέον αρκετές εμπειρίες, παίζοντας τρία χρόνια σε εθνικό επίπεδο με τον ΑΟΧ, άνοιξε τον κύκλο του στην ποδοσφαιρική Κρήτη με τον Άρη Ρεθύμνου, με τον οποίο έμελλε να ζήσει σπουδαίες στιγμές και ουσιαστικά να ωριμάσει και να καθιερωθεί ως δεινός σκόρερ: ‘Την πρώτη μου χρονιά είχα μια ατυχία. Πήγα στην ομάδα του Άρη Ρεθύμνου (2014-15), πρωταθλητής τότε στο α’ τοπικό του Ρεθύμνου. Στο πρώτο μου παιχνίδι που ξεκίνησα βασικός, παίζοντας ως κλασσικός φορ όπως πάντα, σε μια φάση έρχεται ένας αντίπαλος και πέφτει πολύ άτσαλα πάνω μου και πέφτω στο έδαφος και ραγίζω δύο σπονδύλους στη σπονδυλική στήλη και μένω έξω περίπου τέσσερις μήνες. Μισό πρωτάθλημα ακριβώς’.

Γυρίζοντας απ’ τον πρώτο σοβαρό τραυματισμό της καριέρας του πρόλαβε τελικά να πάρει ‘7-8 συμμετοχές και πέτυχα 7 γκολ λόγω του τραυματισμού’. Η επόμενη χρονιά όπως χαρακτηριστικά λέει ‘ήταν μια απ’ τις καλύτερες σε προσωπικό επίπεδο αλλά και με την ομάδα εκεί στο Ρέθυμνο. Μια χρονιά που δεν την περίμενε κανείς να εξελιχθεί έτσι. Βγήκαμε πρωταθλητές σε ένα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα για μας, με μπάτζετ σχεδόν μηδενικό με αντιπάλους που είχαν μπάτζετ μέχρι και 100 χιλιάδες! Γι’ αυτό πιστεύω το γεγονός ότι πήραμε το πρωτάθλημα πραγματικά είναι άθλος. Εκείνη τη χρονιά πέτυχα 34 γκολ σε 30 παιχνίδια. Στα μπαράζ δεν καταφέραμε να ανέβουμε, στον δεύτερο γύρο δεν ήμασταν τόσο φρέσκοι, με αντιπάλους ομάδες πολύ καλές και δυνατές: ΠΟΑ (Ατσαλένιος), ΣΥΝΚΑ, ΟΦ Ιεράπετρας’.

Συνέχισε στον Άρη Ρεθύμνου και για τρίτη χρονιά: ‘Αυτή και για μένα δεν ήταν τόσο καλή, ίσως λόγω κούρασης. Δεν τα καταφέραμε τόσο καλά. Πέτυχα 12 γκολ σε 22 αγώνες. Βγήκαμε τρίτοι ή τέταρτοι’.

Μετά το τέλος της περιόδου 2016-17 έρχεται ίσως το πιο σημαντικό ‘άλμα’ στην καριέρα του, παίρνοντας μεταγραφή σε ένα ακόμη μεγαλύτερο σωματείο του Ρεθύμνου, το κορυφαίο ουσιαστικά στον νομό τις τελευταίες δεκαετίες, με συμμετοχές πρόσφατα και στη Β’ Εθνική: ‘Μετά από τρία χρόνια στον Άρη, πήρα μεταγραφή στον ΑΟ Επισκοπή. Μια ομάδα που ήθελα από την αρχή που κατέβηκα στο Ρέθυμνο να πάω εκεί ν’ αγωνιστώ, ήταν τότε στη Β’ Εθνική. Πάρα πολύ καλή και επαγγελματική ομάδα, α’ τοπικό τότε, με πολύ οργάνωση. Καταφέραμε και πήραμε το πρωτάθλημα με την ομάδα της Επισκοπής, πήραμε και το κύπελλο. Εγώ ξαναπέτυχα 34 γκολ και 3-4 αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος, είχαμε αγώνα στο κύπελλο ερασιτεχνών. Εκεί είχα μια τρομερή ατυχία, έπαθα εμπρόσθιο χιαστό και έσω μηνίσκο. Χειρουργήθηκα στο Ηράκλειο στον κ. Στεφανουδάκη, πάρα πολύ καλός γιατρός που με βοήθησε πάρα πολύ. Την επόμενη χρονιά η ομάδα της Επισκοπής με στήριξε και μου είπαν ότι με θέλουν και θα με περιμένουν να επιστρέψω. Με κάλυψαν στα πάντα και πριν και μετά την εγχείρηση’.

Δεν πτοήθηκε και παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες κατάφερε να επιστρέψει μετά από περίπου επτά μήνες σε αγωνιστική δράση: ‘Έκανα την αποθεραπεία μου. Στους 7 μήνες παρά 10 μέρες έπαιξα το πρώτο μου επίσημο παιχνίδι στο κύπελλο Ρεθύμνου, στο γήπεδο μας το ΔΑΚ Γάλλου και από κει και μετά ξεκίνησα και πήρα και εγώ κάποιες συμμετοχές στη Γ’ Εθνική, εφτά στον αριθμό, δεν πέτυχα κάποιο γκολ, κατάφερα 2-3 ασίστ. Μια δύσκολη χρονιά για μένα, έκανα διπλές και τριπλές προπονήσεις κάθε μέρα για να φτιάξω όσο πιο γρήγορα μπορούσα το πόδι μου. Είχα κάποιους πόνους ακόμα και όταν μπήκα να παίξω και είχα λίγο τον φόβο, που σιγά-σιγά τον ξεπέρασα’.

Ο Άγγελος Γκιόκας λίγο πριν περάσει ν’ αγωνιστεί στο παιχνίδι του κυπέλλου με τον Ρεθυμνιακό, για πρώτη φορά έπειτα από την πολύμηνη απουσία του λόγω του τραυματισμού του.

Η φετινή χρονιά ήταν περίεργη για τον ίδιο, αφού σε ομαδικό επίπεδο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, παίρνοντας την άνοδο στη Football League, σε ατομικό όμως δεν πήρε τις συμμετοχές που θα ‘θέλε και πιστεύει ότι θ’ άξιζε: ‘Στα πρώτα παιχνίδια πήρα αρκετό χρόνο συμμετοχής, στη συνέχεια όμως ήρθαν και κάποιοι άλλοι παίχτες και δεν έμεινα ευχαριστημένος απ’ τις ευκαιρίες που πήρα απ’ τον κ. Βέλιτς. Πάντως για την ομάδα, που αυτό έχει σημασία πάνω απ’ όλα, ήταν μια πολύ καλή χρονιά και πετύχαμε τους στόχους μας’, ενώ σ’ ότι αφορά το μέλλον του ‘η Επισκοπή έχει προτεραιότητα φυσικά, πρέπει να μιλήσουμε και να δούμε τα πλάνα των ανθρώπων της ομάδας και να συμφωνήσουμε θα συνεχίσω εδώ. Αν δεν τα βρούμε, έχω διάφορες προτάσεις από ομάδες της Κρήτης κυρίως και θα διαλέξω την πιο καλή, με μια ομάδα που θα θέλει να πρωταγωνιστήσει, που είναι κάτι που πολύ σημαντικό. Αν λοιπόν δεν είμαι στη Football League, θα κοιτάξω να πάω σε μια ομάδα και να κάνω μια γεμάτη χρονιά και από κει και πέρα βλέπουμε’.

Το ποδόσφαιρο είναι η προτεραιότητα του, ‘θα πηγαίνω όπου με πηγαίνει το ποδόσφαιρο’ είναι το μότο του, όμως αγαπά και τη μουσική και δεν αποκλείει στο μέλλον να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτήν, έχοντας πλέον φτάσει κοντά στο να πάρει το πτυχίο του ως ηχολήπτης: ‘Δεν παίζω κάποιο όργανο, όμως από μικρός μου άρεσε πάρα πολύ η μουσική όπως και η ηχοληψία με τα μηχανήματα, που είναι αυτό που σπουδάζω και είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει πολύ ν’ ασχοληθώ στο μέλλον και επαγγελματικά. Σίγουρα αν δεν μπορέσω να συνεχίσω κάπως επαγγελματικά στο ποδόσφαιρο, σίγουρα θα είναι το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθώ. Από μουσική μου αρέσουν τα πάντα, απλά αυτό που μου αρέσει πιο πολύ ν’ ασχοληθώ εγώ σ’ ότι αφορά την ηχοληψία είναι περισσότερο σε r ‘n’ b μουσική και γενικά σε ξένα ακούσματα και μουσικές τάσεις. Ακούω όμως και διασκεδάζω με τα πάντα.’

Ακόμη και εμφανισιακά μπορεί να δει κανείς τις επιρροές του απ’ την Κρήτη, με την οποία έχει πολλούς δεσμούς: ‘Αυτά τα χρόνια που έζησα κάτω ήταν φανταστικά, γιατί όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο κάνουν πολύ δυνατές φιλίες μέσα από τις ομάδες. Εντάξει δεν θα ταιριάξεις με όλους, αλλά σίγουρα θα αποκτήσεις πολύ καλούς φίλους. Εγώ προσπάθησα με όλους που συνεργάστηκα να έχω καλές σχέσεις και δηλαδή μέχρι τώρα δεν έχω βρεθεί ‘απέναντι’ με κάποιον. Είμαι με όλους φίλος, έχω πάρα πολλούς φίλους, πολλούς γνωστούς, αγαπάω και με αγαπάει πολύς κόσμος, δηλαδή φανταστικά. Με έμαθε και εμένα ο κόσμος κάτω γρήγορα. Το να πάει κάποιος σε ένα μέρος και να βγει μέσα σε τέσσερα χρόνια δύο φορές πρώτος σκόρερ, είναι κάτι που σίγουρα κάνει αίσθηση. Είναι πολύ όμορφο να περπατάς στον δρόμο ‘άκυρα’ και να σου φωνάζουν από μαγαζιά που ούτε τους ξέρεις και να σε κερνάνε, ξέρετε πως είναι στην Κρήτη. Είναι πολύ ωραία συναισθήματα. Η πρώτη κουβέντα που μου είπανε όταν πήγα στο τοπικό είναι αν πίνω! Και είπα ‘παιδιά θα πιω perie’ και μου είπαν ‘ξέχασε το’! Όταν έφυγα για κάτω δεν έπινα καθόλου. Μετά από μια νίκη πάμε σε ένα μαγαζί που δούλευε και ένας συμπαίκτης μου να διασκεδάσουμε και όταν του είπα να μου φέρει perie, μου απάντησε ‘εγώ τέτοιο πράγμα δεν σερβίρω’!’.

Συνεχίζει βέβαια και έχει δεσμούς και με το άλλο νησί, στο οποίο βρίσκεται και το πατρικό του σπίτι και το επισκέπτεται συχνά και δεν αποκλείει στο μέλλον να επιστρέψει σ’ αυτό: ‘Εδώ είναι η οικογένεια μου, οι παιδικοί μου φίλοι. Αν εγώ με την μπάλα δεν καταφέρω να κάνω κάτι πιο καλό στη ζωή μου, θα γυρίσω εδώ για να δω τι θα κάνω, να φτιάξω εδώ την πορεία μου. Υπάρχουν πολλές επιλογές. Και η Αθήνα είναι κοντά, δηλαδή μπορείς να κάνεις ότι θες’.

Ποδοσφαιρικά βρίσκεται στα χρόνια της ακμής και της ωριμότητας, κάνει όνειρα, παραμένοντας όμως προσγειωμένος: ‘Κανείς συχνά όνειρα, αλλά συχνά η ζωή τα φέρνει αλλιώς. Ότι καλύτερο είναι να έρθει ας έρθει. Δηλαδή εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθούμε για το καλύτερο και ότι είναι να έρθει, θα έρθει πιστεύω. Εγώ σαν προσωπικό μου στόχο είχα να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ. Έπαθα αυτή την ατυχία με τον τραυματισμό μου, εκεί που πήγαινα καλά, όμως το πάλεψα και πρέπει να κοιτάμε μπροστά και να προχωράμε. Όσο με παίρνει θα το παλέψω’.

Στα 27 του έχει συνυπάρξει με αρκετούς προπονητές, τους οποίους φέρνει στη μνήμη του και αναφέρει, ξεκινώντας με αυτούς στη Χαλκίδα: ‘Στη Χαλκίδα συνεργάστηκα με αρκετούς προπονητές, τον Παναγιώτη Τοκπασίδη, τον Νίκο Παντέλη, τον Μιχάλη Κασάπη, τον Γιάννη Καραμπά, τον Θύμιο Γεωργούλη. Με αυτούς συνεργάστηκα νομίζω καλύτερα με τον κ. Καραμπά, ήταν η χρονιά που βγήκαμε από τη Δ’ Εθνική στη Γ’ και ήταν και για μένα μια πολύ καλή χρονιά’, ενώ στη συνέχεια αναφέρεται στα χρόνια του στο Ρέθυμνο: ‘Στην Κρήτη σίγουρα δεν μπορώ να μην μνημονεύσω τον προπονητή που είχαμε τρία χρόνια στον Άρη Ρεθύμνου, ο Μιχάλης Δεληγιαννάκης, που ήταν και παλιός ποδοσφαιριστής της ΕΑΡ. Συνεργάστηκα και με τον Στέλιο Κοζανίδη, παλιό παίχτη του ΟΦΗ και σαν συμπαίκτης τη χρονιά που πήραμε το πρωτάθλημα με τον Άρη Ρεθύμνου, και σαν προπονητής την επόμενη χρονιά. Πολύ καλός προπονητής και άνθρωπος. Στην Επισκοπή είχαμε πολύ καλή σχέση με τον Χρήστο Βασιλείου. Πήραμε πρωτάθλημα με τον Γιώργο Βλαστό, πολύ καλός προπονητής και αυτός. Συνεχίσαμε με τον Γιώργο Λυρώνη, και έπειτα με τον Μάρκο Στεφανίδη και φέτος με τον Γιάσμινκο Βέλιτς. Γενικότερα με την ομάδα της Επισκοπής ήταν πιο τυπικές οι σχέσεις μου, γιατί όσο γίνεται πιο επαγγελματικό το σωματείο, αλλάζουν τα πράγματα. Στον Άρη Ρεθύμνου ήταν πιο οικογενειακό το κλίμα. Γενικώς στα χρόνια μου στο Ρέθυμνο, εκτός από τους τραυματισμούς μου, έχω να θυμάμαι μόνο καλά πράγματα και απ’ την Επισκοπή και από τον Άρη Ρεθύμνου’.

Φαίνεται πως όσα χρόνια και αν περάσουν, ότι και αν ζήσει ακόμη ποδοσφαιρικά στο μέλλον δεν πρόκειται να ξεχάσει ένα συγκεκριμένο αγώνα, είναι ‘ένα παιχνίδι που δεν πρόκειται να το ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν, όχι μόνο εγώ, αλλά και οι συμπαίκτες μου και η διοίκηση αλλά και όλος ο κόσμος του Ρεθύμνου. Ήταν ένα παιχνίδι, με τον Άρη Ρεθύμνου πρώτο στη βαθμολογία και πάμε να παίξουμε με την ομάδα της ΑΕ Μυλοποτάμου, που αγωνίστηκε πριν λίγα χρόνια στη Γ’ Εθνική. Η αντίπαλος μας θέλει μόνο νίκη για να μας περάσει στη βαθμολογία. Εμείς με νίκη ή ισοπαλία μένουμε πρώτοι στη βαθμολογία και έμεναν λίγες αγωνιστικές για το τέλος του πρωταθλήματος. Η υποδοχή απ’ τον κόσμο του Μυλοποτάμου ήταν η αναμενόμενη, προσπαθώντας να μας επηρεάσουν αρνητικά όπως είναι λογικό. Βέβαια μας προστάτευσαν, υπήρχε και αστυνομική δύναμη’.

Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι ‘αισθανόμασταν ότι είχαμε χάσει… δυο μέρες πριν! Γελούσε ο κόσμος πραγματικά μ’ αυτά που γίνονταν στις κερκίδες. Με τη βοήθεια του Θεού, που πραγματικά είχε… κατέβει στο γήπεδο και της… Παναγιάς μαζί, πετυχαίνω δύο γκολ. Είμαστε 2-2 και στα τελευταία λεπτά βγαίνω τετ-α-τετ και πάω να πετύχω το χατ-τρικ. Στέλνω την μπάλα στο δοκάρι, επιστρέφει σε δικά μας πόδια και ο Γιώργος Βελώνης, συμπάικτης μου τότε στον Άρη (παίζαμε μαζί στην επίθεση) πετυχαίνει το 2-3. Φυσικά οι πανηγυρισμοί ήταν έντονοι απ’ την πλευρά μας. Δεν τα κατάφεραν εν τέλει να μας κερδίσουν και στο τέλος μ’ αυτά που είδε το γήπεδο, μας χειροκροτούσαν και άνθρωποι που πριν μας γιούχαραν. Ήταν ένα απίστευτο παιχνίδι. Αυτή τη νίκη την γιορτάζαμε τρεις εβδομάδες! Δηλαδή είχε τρεις εβδομάδες ακόμη να τελειώσει το πρωτάθλημα, εμείς γιορτάζαμε αυτή τη νίκη μέχρι το τέλος του. Και να το χάναμε το πρωτάθλημα, από άλλους λόγους (για κάποια δικαστήρια και κινδύνευε για ένα παιχνίδι που ο διαιτητής το ξεκίνησε χωρίς καταστάσεις υγείας η ομάδα να χάσει βαθμούς), δεν μας πτοούσε τίποτα αφού κερδίσαμε αυτό το παιχνίδι! Κάθε μέρα γιορτάζαμε αυτό το παιχνίδι! Βγαίναμε να το διασκεδάσουμε όλη η ομάδα μαζί και δεν έλειπε ούτε ένας! Ούτε απ’ τη διοίκηση, ούτε απ’ τους παίχτες’.

Το ποδόσφαιρο της Κρήτης έχει κάνει άλματα τις τελευταίες δεκαετίες, ο Άγγελος το συγκρίνει με το ευβοϊκό: ‘Αν και στο α’ τοπικό της Εύβοιας δεν έχω αγωνιστεί, μέχρι Α2 ΕΠΣΕ έπαιξα και μετά πήγα στον ΑΟ Χαλκίς. Αλλά έχω μια ιδέα, ξέρω πως είναι τα πράγματα. Στο α’ τοπικό στο Ρέθυμνο υπάρχουν 4-5 ομάδες που είναι πάρα πολύ δυνατές, δηλαδή ίσως να μην υπάρχουν τέτοιες ομάδες στην Εύβοια, τουλάχιστον για τις 2-3 πρώτες. Γιατί υπάρχει και στα λεφτά πιο μεγάλη άνεση. Πιο κάτω οι ομάδες δεν είναι τόσο ανταγωνιστικές, δηλαδή δύσκολα να κάνουν ζημιά σε μια ομάδα που πάει για πρωτάθλημα. Στο Ηράκλειο, σ’ ότι αφορά την Κρήτη, γίνεται το πιο δυνατό πρωτάθλημα, νομίζω ότι έχει βγει και το πιο δυνατό πρωτάθλημα στην Ελλάδα, το α’ τοπικό του Ηρακλείου. Υπάρχει πολύ μεγάλη ποιότητα παιχτών, οικονομικά είναι πολύ δυνατά τα πράγματα. Τα Χανιά και ο Άγιος Νικόλαος είναι πιο χαμηλά, δεν ξέρω τι γίνεται σε σύγκριση με την Εύβοια. Στα τοπικά του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου είναι συχνό το φαινόμενο παίχτες να έρχονται από εξωτερικό αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας, αποκλειστικά για να παίξουν ποδόσφαιρο, γιατί υπάρχει οικονομικό κίνητρο αλλά και γιατί θεωρούν ότι μπορούν να αναδειχτούν, ανεβαίνοντας με μια ομάδα στη Γ’ Εθνική. Στο παρελθόν έχουν παίξει μεγάλοι παίχτες, όπως οι Φονσέκα και Ρούσσεφ, αλλά και γνωστοί Έλληνες παίχτες’.

Βάζοντας τον επίλογο σε μια αντικειμενικά πολύ ενδιαφέρουσα βιογραφική ποδοσφαιρική κουβέντα, εκφράζει την επιθυμία να αγωνιστεί και πάλι στο μέλλον σε ομάδα της Εύβοιας, αν και όταν οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες: ‘Χάρηκα πάρα πολύ που ένας άνθρωπος από την Εύβοια επικοινώνησε μαζί μου. Θα χαρώ πολύ κάποια στιγμή να ξαναγωνιστώ κάποια στιγμή στα γήπεδα της Εύβοιας και στην πόλη της Χαλκίδας. Μακάρι κάποια ομάδα από την πόλη να ξεχωρίσει και πάλι σε εθνικό επίπεδο, γιατί πραγματικά είναι κρίμα μια πόλη σαν τη Χαλκίδα να μην έχει μια τέτοια ομάδα που να αγωνίζεται στις μεγάλες κατηγορίες. Θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν στο μέλλον αγωνιζόμουν σε υψηλό επίπεδο με τη φανέλα αυτής της ομάδας της πόλης και του νησιού’.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΑΟ Αυλίδας: Απόκτηση-επιστροφή Κ. Βισβίνη

Κώστας Λαγός

Θανάσης Κούτος: Τα σύνορα της ποδοσφαιρικής μιζέριας

Θανάσης Κούτος

Σαν Σήμερα (4/12/2011): Καλλονή-Ηρακλής Ψαχνών 0-0

eviasports
-->