ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΡΕΤΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Στήλες

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΚΑΛΗΣ (ΤΣΑΚΑΛΟΣ)… ‘Ο Αυτοκράτορας’

Όσα και να γράψεις γι’ αυτόν τον ‘λαϊκό ήρωα’ της δεκαετίας του ’50 και του ’60 φαντάζουν λίγα μπρος στο ποδοσφαιρικό μέγεθος και στο μεγαλείο της ψυχής του Δημήτρη Τσακάλη. Ένας ανυπέρβλητος ήρωας των ποδοσφαιρικών γηπέδων, που έγινε ίνδαλμα φιλάθλων, συμπαικτών και αντιπάλων, πρόσωπο αναφοράς για τη γενιά της εποχής του και γι’ αυτές που ακολούθησαν. Αυτός που έθρεψε τα όνειρα εκατοντάδων πιτσιρικάδων για διάκριση και καταξίωση. Η 28η Αυγούστου 2005, έφερε την καταχνιά στις καρδιές χιλιάδων κόσμου, που αποχαιρέτισαν τον ‘Αυτοκράτορα’, που αποτελεί ύψιστο τίτλο τιμής και σεβασμού προς τον σπουδαίο αυτόν ποδοσφαιριστή.

Το παιχνίδι ήταν στημένο! Η φθονερή μοίρα και ο δόλιος χάρος, έστησαν ενέδρα. Το γρήγορο τέλος ήταν προαποφασισμένο. Πολλοί τον θυμούνται τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του στο Εθνικό Στάδιο, να προσπαθεί να διαχειριστεί υποθέσεις. Περιφρονούσε και λοιδορούσε τον θάνατο, που πλησίαζε όλο και πιο κοντά. Ντυμένος στην πένα, ξυρισμένος κόντρα και το τσιγάρο στο στόμα, έστω και αν ζητούσε απ’ τους άλλους να του το ανάψουν!

Φθάνοντας για πολλοστή φορά σε νοσοκομείο των Αθηνών, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, κοίταξε κατάματα τον Χαραμόπουλο, που ήταν δίπλα του όποτε τον χρειαζόταν: ‘Κωστάκη… τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι..!’. Ύστερα ο ‘Αυτοκράτορας’ πέθανε. Ζει όμως στις αναμνήσεις μας και θα ζει ως ‘θρύλος’ και για τις επόμενες γενιές.

Γεννήθηκε το 1940 στη Χαλκίδα. Στη φτωχογειτονιά της Βροντούς. Άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης οι γονείς του. Το 1953 πήγε στον Ολυμπιακό και στις 22 Απριλίου του 1956 έπαιξε στην πρώτη ομάδα, στο νικηφόρο αγώνα των ερυθρολεύκων με τη Μικτή Θηβών και σκορ 6-2. Ήταν λίγο αργότερα το 1959 ο πρώτος Χαλκιδέος ποδοσφαιριστής που φόρεσε το εθνόσημο με την Εθνική Νέων στη Βιέννη.

Η αθλητική σύνταξη παίρνει τη μορφή της ποδοσφαιρικής λογοτεχνίας. Δανείζεται έννοιες και σύμβολα απ’ τη Μυθολογία, την Ιστορία, τη Φιλοσοφία για ν’ αποδώσει το μέγεθος της ποδοσφαιρικής αξίας του Δημήτρη Τσακάλη.

Ο Νώντας Παπαδέδες, μέλος της σπουδαίας τότε ομάδας του ‘Πρωτέα’ βρίσκεται αντιμέτωπος του ‘Αυτοκράτορα’ σ’ ένα φιλικό παιχνίδι με τον ΑΟ ‘Χαλκίς’ το ’70: ‘Ήταν τέτοιος ο σεβασμός και το δέος που ένιωθα για τον Δημήτρη… που ντρεπόμουν να τον ντριπλάρω..! Το θεωρούσα αλαζονικό έως ανίερο! Σκέτη ποδοσφαιρική βλασφημία…’.

Με τη φανέλα του Ολυμπιακού Χαλκίδας

Παρών και στις δύο κορυφαίες περιόδους για το Χαλκιδέικο ποδόσφαιρο της Α’ Εθνικής, του Ολυμπιακού του 1963-64 και του ΑΟ ‘Χαλκίς’ του 1968-69. Με περισσότερες από εξήντα συμμετοχές και το περιβραχιόνιο του ‘αρχηγού’ στο μπράτσο.

Γράφει ο ‘ΕΥΒΟΪΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ’ του Κώστα Χαραμαντίδη:

‘Μεγάλης αξίας κεντρικός οπισθοφύλακας, μαχητικότατος, άριστος τεχνίτης και εμπνευσμένος αρχηγός, που χαιρόσουν να τον βλέπεις να παίζει μπάλα. Υπήρξε ένα φαινόμενο του Ευβοϊκού και Ελληνικού ποδοσφαίρου. Ονομάστηκε ‘Αυτοκράτωρ του Χαλκιδέικου ποδοσφαίρου’. Το πιο χαϊδεμένο παιδί του ποδοσφαίρου μας, που ήταν ένα είδωλο στην εποχή του και στην ακμή της δόξης του. Ένας αδιαμφισβήτητος ηγέτης, που στο πρόσωπο του ένωνε όλους τους Χαλκιδέους, ανεξαρτήτως συλλογικής φιλοχρωμίας.’

Όταν τον γνώρισε ο αξέχαστος Νίκος Πεντζαρόπουλος, ο θρυλικός πορτιέρο του Πανιωνίου και της Εθνικής, ‘ο ήρωας του Τάμπερε’, σε πολύ νεαρή ηλικία είπε: ‘Ένα μεγάλο αστέρι ανατέλλει στο ποδόσφαιρο’. Ο Δημήτρης Τσακάλης, γρήγορα εξελίχθηκε σε παίκτη κλάσεως και κατέπληξε τους πάντες με το φανταστικό του παίξιμο και τη σταθερή του απόδοση. Σταμάτησε ν’ αγωνίζεται στα γήπεδο το 1973 αφού πέρασε μια περίοδο (1969-70) και απ’ τον Λεβαδειακό, όταν φορούσε τη φανέλα της ΑΕΚ Χαλκίδας. Τότε, προπονητής στην ΑΕΚ. ήταν ο Στέφανος Χατζητσοπάνης. Είχε αργήσει σε μια συγκέντρωση ποδοσφαιριστών και ο Στέφανος του έδειξε την ‘πόρτα της εξόδου’. Τότε έφυγε οριστικά. Δεν δικαιολογήθηκε, δεν παρακάλεσε, παρότι αιτιολογημένη η καθυστέρηση του. Δεν θρυμμάτισε την εικόνα του και απέδειξε τον μεγαλειώδη χαρακτήρα του.

Με τη φανέλα του ΑΟ ‘Χαλκίς’

Έκτοτε ασχολήθηκε με την προπονητική. Διετέλεσε συνεργάτης του Μάγειρα, του Σταματιάδη, του Δαρίβα, του Μπαλόπουλου και άλλων στον πάγκο του ΑΟ ‘Χαλκίς’. Θήτευσε ως προπονητής ακόμη στις κορυφαίες ομάδες της περιοχής, όπως ο Ολυμπιακός, η Κάνηθος, τ’ Αλάτσατα, η Αρτάκη, ο Λήλας και άλλες.

Απ’ το 1997 εκλεγόταν Δημοτικός Σύμβουλος προσφέροντας άλλωστε και ως δημοτικός υπάλληλος, σημαντικό έργο στον Δήμο και στους συμπολίτες του, σε όποιο πόστο και αν του ανατέθηκε.

Για τον Δημήτρη Τσακάλη, μίλησαν κατά περιόδους συμπαίκτες και αντίπαλοι και είπαν:

Ο Νίκος Εμμανουηλίδης: ‘Ξεκίνησε να παίζει στον Ολυμπιακό, εκεί γύρω στο ’55. Αριστερό μπακ φοβερό. Τον συμβούλεψα να συνεχίσει να παίζει στο αριστερό άκρο της άμυνας. Που πας να παίξεις σέντερ μπακ μ’ ένα πόδι και χωρίς κεφάλι του είχα πει… Δεν μ’ άκουσε και γρήγορα με διέψευσε..! Ήταν έξυπνος, γρήγορος και έδινε με τη μία τη μπάλα…’.

1960-Γιάννης Ματζαργιώτης και Δημήτρης Τσακάλης αντίπαλοι στους αγωνιστικούς χώρους και πάντα φίλοι εκτός αγωνιστικών χώρων. Εδώ στην παραλία της Νέας Αρτάκης.

Ο Σούλης Παππάς: ‘Αέρινος μπακ, ταχύτατος και με φοβερές επιταχύνσεις (ρεμπρίζ) για αμυντικό παίκτη. Στρατηγός στην άμυνα, κατηύθυνε τους συμπαίκτες του. Εφήρμοζε το τεχνικό οφσάιντ με ρομποτική ακρίβεια.

Αδικήθηκε που έμεινε στη Χαλκίδα. Του έλειψε μια πανελλήνια καριέρα. Αναλώθηκε απολαμβάνοντας την τοπική δημοσιότητα. Άξιζε αλλά δεν ευτύχησε να παίξει στις μεγάλες Εθνικές ομάδες. Αδίκησε και ο ίδιος τον εαυτό του. Όλοι απορούσαν… δεν είχε φιλοδοξία και ίσως και η μέτρια παιδεία, να του στέρησαν αυτό που πραγματικά άξιζε. Πέρασε όμως καλά. Αναγνωρίστηκε και λατρεύτηκε απ’ τον φίλαθλο κόσμο’.

Ο Νίκος Σιμιτζής: ‘Άρχοντας στην άμυνα, την καθοδηγούσε με μαεστρία παίζοντας το τεχνικό οφσάιντ με μοναδικό τρόπο. Ήταν ‘εξπέρ’ μαζί με τον Κωσταντακόπουλο στην εφαρμογή του. Ψύχραιμος, τεχνίτης, καλός στο κεφάλι, δεν ‘έτρωγε’ ντρίπλα ποτέ και ήταν καθαρός και αθλητικός. Δεν θυμάμαι να έπαιξε βρώμικα ποτέ αντίπαλο του.

Τα πρώτα χρόνια (’54-’57) της καριέρας του, ο Μήτσος έπαιζε αριστερό μπακ. Νομίζω ότι εκείνη την εποχή πρέπει να ήταν ο καλύτερος αριστερός ακραίος μπακ σ’ όλη την Ελλάδα. Γιατί δεν πήρε μεταγραφή σε ομάδα του τότε ΠΟΚ δεν γνωρίζω. Ίσως η άστατη εξωγηπεδική ζωή του να ήταν αιτία, γιατί παικτικά δείχνει ανερμήνευτο.

Ο Μήτσος ήταν γεννημένος ‘αρχηγός’. Βοήθησε τους πάντες εκτός από τον εαυτό του. Είναι πράγματι ανεξήγητο με τέτοια εξωγηπεδική ζωή, να καταφέρνει να παίζει τόσο καλά και όλοι αναρωτιούνται ποιο θα ήταν το μέλλον του, αν έκανε μια μετρημένη αθλητική ζωή.

Ο Μήτσος ήταν καλό παιδί, τον εκτιμούσα, τον σεβόμουν και τον αγαπούσα’.

Ήταν ‘καλόψυχος…’ γεγονός που επιβεβαιώνει και ο Πέτρος Τοπουζίδης, συνεργάτης τις μέρες του ’68 του Πάνου Μάρκοβιτς: ‘Συνέβαλε οικονομικά, υποχρεώνοντας συχνά τους συμπαίκτες του στην πρώτη ομάδα να συνεισφέρουν απ’ τον πενιχρό μισθό τους, με ότι μπορούσε ο καθένας και όποιο ποσό συγκεντρωνόταν το παρέδιδαν στους εφήβους (β’ ομάδα), για τους οποίους ήμουν υπεύθυνος προπονητικά και όχι μόνο…’.

1966-Σούλης Παππάς και Δημήτρης Τσακάλης, αντίπαλοι με ‘Εύριπο’ και Ολυμπιακό Χαλκίδας, λίγο πριν τη συγχώνευση του 1967.

Ο Μπάμπης Χαραλάμπους: ‘Ηγέτης, γρήγορος, νευρικός, εγωιστής και πεισματάρης. Γρήγορα έδειξε το ταλέντο του και καθιερώθηκε σαν στόπερ, ύστερα απ’ την εμπειρία του αριστερού μπακ. Η φήμη του, κάποια περίοδο ‘απλώθηκε’ σ’ όλη την Ελλάδα. Στο γήπεδο πάντως και με συμπαίκτες και αντιπάλους, ήταν ντόμπρος και τίμιος. Έκανε κακή νυκτερινή ζωή και αυτό του στέρησε μια μεγάλη μεταγραφή και τη συμμετοχή του στις μεγάλες Εθνικές ομάδες…’.

Ακόμη ένας κορυφαίος ο Κώστας Ζήσης, έχει να πει τα καλύτερα για τον Μήτσο Τσάκαλο: ‘Αναγνώριζε τις αξίες μέσα στα γήπεδα και έδινε θάρρος στους μέτριους να βελτιωθούν…’.

Ο Νώντας Παπαδέδες: ‘Τον εκτιμούσαν όλοι οι προπονητές και άρχιζαν την ενδεκάδα απ’ αυτόν. Ο Γιούρκας, ο Δαμαλάς, ο Χατζησταυρίδης, ο Μάγειρας. Ο τελευταίος τότε που είμαστε πιτσιρικάδες, δίδασκε πάνω στο παίξιμο του Μήτσου. Ήταν βαρύ όνομα, γιατί ήταν παίκτης από βαρύ μέταλλο. Ο θαυμασμός και ο σεβασμός ήταν απεριόριστος στο πρόσωπο του. Ένα πρόσωπο καθαρό, τίμιο. Πάντα με το χαμόγελο, το καλαμπούρι, τις πλάκες του… Είχε μπουχτίσει τη φτώχεια στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, γι’ αυτό ενήλικας πια το είχε ρίξει στην ‘ντόλτσε βίτα’. Χόρευε ωραίο ζεϊμπέκικο, αλλά και χασάπικο που του το είχε μάθει ο κυρ-Αλέκος ο Πάνος. Αγαπημένο του τραγούδι το ‘γκρέμισαν την Αθήνα την παλιά, του μάγκα του παλιού’ του Γιώργου Μητσάκη, ένα όχι ιδιαίτερα γνωστό τραγούδι, αλλά πολύ αγαπητό στον Μήτσο…

Έδινε μεγάλη σημασία στο ντύσιμο, αλλά και στο παπούτσι. Στρογγυλοτάκουνο και μυτερό από σεβρό-δέρμα. ‘Δεν γίνεται να χορεύεις ζεϊμπέκικο…’ έλεγε ‘…με παντοφλέ παπούτσι!’.

Ο Καγιάς ήταν κολλητός του. Είχαν τα ίδια ‘χούγια’ και ο ένας παρέσερνε τον άλλον…’.

Ο Αντώνης Αυλωνίτης: ‘Εγώ δεν τον πρόλαβα σαν ποδοσφαιριστή. Τον θυμάμαι συνεργάτη του Βαγγέλη Μπαλόπουλου. Οι διάλογοι τους στην ‘αργκώ’ ήταν απολαυστικοί! Ωραίοι τύποι και οι δύο. Τους χάζευες κυριολεκτικά. Είχαν κάτι το αυθεντικό, το γνήσιο. Το ύφος και ο λόγος τους δεν ενοχλούσε…’.

2007-Νίκος Κούκουρας, Παναγιώτης Μαυραγάνης, Παναγιώτης Λίβας, Δημήτρης Τσακάλης, Όμηρος Κουφαλέξης και Αντώνης Πατρίκας. Μια ‘θρυλική’ παρέα στην ταβέρνα του Γιώργου Τσαπρούνη, λίγο πριν ο ‘αυτοκράτορας’ αναχωρήσει…

Ο Κώστας Χαραμόπουλος: ‘Τα κουσούρια τα είχε για πάρτυ του. Βοήθησε πολύ κόσμο μέσα απ’ το ποδόσφαιρο. Ο ‘Τζώνης’ ‘καθάριζε’ για τον Μήτσο στο γήπεδο, γιατί δεν ‘κώλωνε’ πουθενά και ο Μήτσος τον στήριζε στ’ αποδυτήρια και έξω απ’ αυτά, χωρίς να είναι ιδιαίτερα φίλοι…

Η μάνα του η κυρά-Αθηνά, πάσχιζε να τον φέρει στον σωστό δρόμο και τον προέτρεπε να μοιάσει στον Καλαμακίδη και τον Ταμπάκη, που ήταν υποδειγματικοί ως χαρακτήρες και ως αθλητές. Και ο Μήτσος ‘καλά ρε μάνα…’ και συνέχιζε την άστατη ζωή του’.

Ήταν ιδιαίτερα περήφανος για τον τόπο καταγωγής του… αγαπούσε με πάθος τη Χαλκίδα και όταν τον ρωτούσαν στις αποστολές, στις βόλτες… περαστικοί, μαγαζάτορες, περίεργοι… ‘από που είσαι παλικάρι;’… απαντούσε με καμάρι και το υπέροχο εκείνο ύφος αριστοκρατικής μαγκιάς…: ‘Χαλκιδιωτάκι’..!

Ο Μήτσος έφυγε με πίκρα, βέβαια χορτάτος απ’ τη ζωή, αλλά και με παράπονο για τη συμπεριφορά κάποιων που δεν αναγνώρισαν την προσφορά του…

Πηγή: Η ΜΝΗΜΗ ΔΑΚΡΥΖΕΙ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θ. Μεθενίτης: ‘Η αρχή του πρωταθλήματος θα μας βρει όσο πιο έτοιμους γίνεται’

Κώστας Λαγός

ΕΠΟ: Περίοδοι μεταγραφών περιόδου 2019-20

Κώστας Λαγός

Β’ ΕΠΣΕ (Β’ ΟΜΙΛΟΣ): Μαρμάρι-Δύστος 2-0

Κώστας Λαγός