EVIASPORTS.GR ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΛΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μιχάλης Στέρπης: ‘Οι διακρίσεις βγαίνουν μέσα απ’ την παρέα’

Ο Μιχάλης Στέρπης είναι ιδρυτής και ιδιοκτήτης της ακαδημίας ποδοσφαίρου ‘Fair Play’ στον Φάρο Αυλίδας και γενικώς άνθρωπος της ‘στρογγυλής θεάς’ απ’ τα παιδικά του χρόνια και μιλά στο eviasports για το πως αυτή έγινε και είναι μέχρι σήμερα τρόπος ζωής για εκείνον.

-Πως έγινε το ποδόσφαιρο τρόπος ζωής σου;

Καταρχήν να ευχηθώ χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο! Θυμάμαι τον εαυτό μου από πάρα πολύ μικρό να με έχει κερδίσει η μπάλα. Αυτό το στρογγυλό πράγμα με το οποίο ασχολούμαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είτε ήταν μπάλα ποδοσφαίρου, είτε οτιδήποτε… στρογγυλό σε μπάλα.

Την εποχή που ήμουν παιδί ήταν μια εποχή που υπήρχε μεγαλύτερη ακμή ποδοσφαιρικά. Δεν υπήρχαν άλλα αθλήματα, υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο. Τα παιδιά παίζανε ποδόσφαιρο στις αλάνες και ασχολιόντουσαν με την τοπική ομάδα του χωριού τους. Από κει και πέρα όταν κάποιος ήταν καλύτερος, έπαιζε και σε πιο υψηλό επίπεδο.

Είχα την τύχη τη συγκεκριμένη εποχή να δημιουργείται μια δυνατή ομάδα από μια παρέα παιδιών του χωριού μας. Και την λέω παρέα, γιατί πραγματικά ήταν και άντεξε για 15 χρόνια περίπου. Έτσι δημιουργήσαμε τον Αθλητικό Όμιλο Φάρου.

Πρωτεργάτης σ’ αυτήν την προσπάθεια και ποδοσφαιρικός μου πατέρας ήταν -γιατί πήρα τα σωστά και υγιή πράγματα του ποδοσφαίρου- ο Κώστας Γιαλός. Εγώ ήμουνα μικρό παιδάκι τότε και μαζί με κάποιους ποδοσφαιριστές του χωριού φτιάξαμε αυτήν την ομάδα και για 15 χρόνια εντυπωσιάζαμε στις τοπικές κατηγορίες της Εύβοιας. Βγήκαμε 2-3 φορές στην Α’ κατηγορία, παίξαμε πάρα πολλές φορές στη Β’ κατηγορία και πρωταγωνιστήσαμε. Τελικά μεταγενέστερα έγινε μια συνένωση με τον ιστορικό Έλαφο και δημιουργήσαμε τον Αθλητικό Όμιλο Αυλίδας. Νομίζω το 2001. Είναι πολύ σύντομο το χρονικό διάστημα στο οποίο άρχισε να πρωταγωνιστεί στη Β’ κατηγορία και μετά τις πέντε χρονιές στην Α’ κατηγορία. Μεγάλωσα σε ένα υγιές κομμάτι του ποδοσφαίρου, και αυτό με έκανε να πάρω τα σωστά και παίρνοντας τα σωστά, μπόρεσα και μου έκαναν καλό στο επάγγελμα μου και σ’ αυτό που έκανα και κάνω. Γιατί αν δεν πάρεις τα σωστά δεν μπορείς να πας πιο ψηλά.

Εγώ το ποδόσφαιρο το αγάπησα εντελώς ερασιτεχνικά. Και στις σπουδές μου που ήμουνα στο εξωτερικό το 1996 στην Πίζα της Ιταλία, έπαιρνα το αεροπλάνο 4-5 τον χρόνο για να γυρίσω να παίξω ποδόσφαιρο στην ομάδα. Γύρισα πίσω και άφησα τις σπουδές μου, γιατί τότε τα πράγματα ήταν πιο καλά και μ’ άρεσε περισσότερο να είμαι στην Ελλάδα παρά στο εξωτερικό. Απ’ το ποδόσφαιρο έχω κάνει πάρα πολλούς φίλους και κανέναν εχθρό. Αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στη δουλειά μου και έχω πάρει όλα τα καλά που μπορείς να πάρεις και έχω πάρει θετικά στοιχεία απ’ όλους.

-Πότε σταματάς το ποδόσφαιρο και αρχίζεις να ασχολείσαι με το άθλημα ως παράγοντας πλέον;

Από το 1990 μέχρι το 2001 έπαιξα ποδόσφαιρο στον ΑΟ Φάρου και μετέπειτα ΑΟ Αυλίδας και από το 2001 ήμουν φίλαθλος και παράγοντας αυτής της ομάδας για πάρα πολλά συνεχόμενα χρόνια με πάρα πολλούς προπονητές. Ήμασταν μια παρέα διοικητική γι’ αυτό η ομάδα πήγε καλά. Γιατί στο ποδόσφαιρο όλα ξεκινάνε απ’ τη διοίκηση. Αν η διοίκηση δεν είναι μια παρέα και μια γροθιά, αυτό βγαίνει και στην ομάδα θετικά ή αρνητικά. Και έτσι πρέπει να είναι στις ομάδες, δηλαδή πρώτα να είναι η διοίκηση οργανωμένη και μια παρέα. Μετά είναι ο προπονητής και μετά είναι οι ποδοσφαιριστές. Αν όλοι αυτοί δεν λειτουργούν σαν μια γροθιά, δεν θα υπάρξει θετικό αποτέλεσμα στην εξέλιξη και την πορεία της ομάδας. Οι διακρίσεις βγαίνουν μέσα απ’ την παρέα.

-Πότε και πως πήρες την απόφαση να δημιουργήσεις το ‘Fair Play’;

Το 2000-2001, ενώ έπαιζα και ποδόσφαιρο τότε, και έχοντας ιδέες απ’ το εξωτερικό και την Ιταλία πιο συγκεκριμένα, δημιούργησα τη σχολή ‘Fair Play’, το όνομα το έβαλα εγώ. Ασχολούμαι μ’ αυτό μέχρι και σήμερα.

Ο χώρος έγινε με πάρα πολύ μεράκι. Έχουμε δημιουργήσει έναν πολυχώρο. Ασχολούμαστε με τις ποδοσφαιρικές υποδομές, επίσης με το τένις, τις σχολικές εκδρομές και τα παιδικά πάρτυ. Είναι ένα πολύ ωραίο μέρος για να δει κανείς αθλητικές μεταδόσεις ποδοσφαίρου, μπάσκετ, τένις, τα οποία παρέχουμε και στον χώρο, αλλά και να γευτεί την κουζίνα μας, που έχει ιταλικό μενού και θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω σπιτική.

Ανέκαθεν μου άρεσε πάρα πολύ να ασχολούμαι με τον χώρο του ποδοσφαίρου και με τα μικρά παιδιά, με τις υποδομές. Αλλά αυτό το έκανα όχι για επαγγελματικό σκοπό, το έκανα περισσότερο γιατί μου άρεσε. Στην πορεία με το μαγαζί δημιουργήσαμε τις ακαδημίες του χώρου της ευρύτερης περιοχής. Αυτή την στιγμή έχουμε 60 παιδάκια και δύο προπονητές, τον Νάσο Δανέλη και τον Κωνσταντίνο Βισβίνη. Από το 2018 έχω κάνει το εγχείρημα να δημιουργήσω μια δικιά μου ομάδα, την Ακαδημία Αυλίδας (Καμάρες), μετά από πέντε περίπου χρόνια που έχω και πάλι τη σχολή στα χέρια μου.

-Ποιος είναι ο στόχος της Ακαδημίας και γιατί την ίδρυσες;

Ο στόχος της Ακαδημίας είναι να μπορεί να δημιουργεί ποδοσφαιριστές, με απώτερο σκοπό να παίζουν τα παιδιά ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά και από κει και πέρα αν κάποιο έχει την ποιότητα να μπορεί να παίζει πιο ψηλά. Δεν είναι απώτερος σκοπός μου να κερδίσω κάποια χρήματα απ’ αυτό ή να πουλήσω κάποιον ποδοσφαιριστή.

Επέλεξα αυτό το όνομα για την ακαδημία, γιατί τα παιδιά είναι απ’ την ευρύτερη περιοχή της Αυλίδας, δεν είναι από έναν συγκεκριμένο τόπο. Επειδή αυτήν την προσπάθεια την τρέχω σχεδόν μόνος μου, με τη βοήθεια βέβαια κάποιων ανθρώπων της τοπικής κοινωνίας οι οποίοι με στηρίζουνε, θέλει πολύ κόπο ψυχικό και σωματικό, πολύ κούραση πραγματικά.

Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορέσεις να δημιουργήσεις έναν σύλλογο και να τον τρέχεις μόνος σου. Βέβαια αυτό θέλει μεράκι, για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι σωστό. Σκοπός μου είναι να κάνω αυτήν την ομάδα να παίζουνε πάντα νέα παιδιά νέοι ποδοσφαιριστές, σε μικρές ηλικίες. Δεν είναι στόχος ο πρωταθλητισμός, στόχος είναι να μπορέσουμε να φέρνουμε τα μικρά παιδιά, που βγαίνουν από πίσω, και να παίζουνε σ’ αυτήν την ομάδα. Πιστεύω σιγά-σιγά θα το πετύχουμε.

Όταν κάτι δεν το αγαπάς πολύ και αυτό φαίνεται σε μένα, δεν μπορείς να το κάνεις σωστά. Θα έχεις κάποια ημερομηνία λήξεως. Και αυτό από μένα φαίνεται ότι αυτό που κάνω το κάνω με την ψυχή μου και δεν μ’ ενδιαφέρει αν αυτό έχει προσωπικό κόστος, είτε ψυχολογικό είτε οικονομικό. Νιώθω καλά με τον εαυτό μου και απ’ τη στιγμή που σήμερα νιώθεις πολύ καλά με τον εαυτό σου, με τη δουλειά σου, με αυτό το οποίο κάνεις, νιώθεις ευχάριστα και προχωράς. Αν δεν το κάνεις κάτι ευχάριστα, θα τελειώσει.

-Για τα νέα παιδιά πως νιώθεις να τα βλέπεις να μεγαλώνουν και παράλληλα να αναπτύσσονται και ποδοσφαιρικά;

Εδώ μέσα έχουν μεγαλώσει αρκετές γενιές ποδοσφαιριστών. Δεν το κάνω πρώτη φορά. Πάρα πολλά παιδιά -απ’ την εποχή που είχαμε την ομάδα της Αυλίδας στο α’ τοπικό, η οποία σταμάτησε να υπάρχει- πήγανε σε άλλες ομάδες. Ήτανε πάρα πολύ καλοί ποδοσφαιριστές. Τότε η ομάδα είχε από τους 20 ποδοσφαιριστές όταν βγήκαμε από τη β’ στην α’ κατηγορία, οι 15 ήτανε ντόπιοι ποδοσφαιριστές της ευρύτερης περιοχής της Αυλίδας.

Αυτός είναι και ο στόχος της ομάδας, δηλαδή να δημιουργηθεί ένα σύνολο, μια παρέα από παιδιά που να θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο και από κει και πέρα να μην τους κόψουμε την τύχη τους, ανάλογα με το πόσο καλοί θα είναι για να παίξουνε πιο ψηλά.

-Σε προηγούμενες δεκαετίες οι ακαδημίες ήταν σε ‘βρεφικό’ επίπεδο. Σήμερα είναι πολύ πιο οργανωμένα τα πράγματα. Προσέχουν τον νέο αθλητή των ακαδημιών και επενδύουν σ’ αυτόν. Παλιότερα είχαμε το ποδόσφαιρο της αλάνας, λένε πολλοί ότι ήταν πιο εύκολο τα παιδιά να αναπτύξουν το δικό τους χαρακτήρα αθλητικά.

Πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει γενικά. Κάνουμε τη λάθος σύγκριση για το ποιος είναι καλύτερος, ο Πελέ ή ο Μαραντόνα. Το ποδόσφαιρο εξελίσσεται. Παλιά παίζαμε σε ξερά γήπεδα, ήταν άλλες οι συνθήκες. Τότε δεν υπήρχανε άλλα αθλήματα, υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο και από κει και πέρα ξεχωρίζανε τα ταλέντα. Τώρα βέβαια έχει μπει στη μέση και η χρήση του ίντερνετ, του κινητού, πάρα πολλά πράγματα γενικά, τα οποία δεν αφήνουν εύκολα το παιδί να έρθει στον αθλητισμό. Βέβαια σ’ αυτό πιστεύω φταίνε και οι γονείς. Θεωρούνε το οποιοδήποτε άθλημα το οποίο κάνει ένα παιδί, είναι ένας τρόπος για να ξεφύγει απ’ τον υπολογιστή, να ξεφύγει απ’ το σπίτι, να κάνει κάτι, να ιδρώσει. Θεωρώ ότι όπως και στο σχολείο όπως και στο φροντιστήριο έτσι και σε μια σχολή ποδοσφαίρου στην οποία γράφεται ένα παιδί, υπάρχουν υποχρεώσεις. Και δεν πρέπει να το κάνουμε απλά για 2-3 ώρες την εβδομάδα διασκέδαση για το παιδί. Γιατί υπάρχουνε παιδιά τα οποία θέλουνε να μάθουνε και υπάρχουνε παιδιά που τα φέρνουνε οι γονείς τους μόνο για ξεδώσουνε και να ξεφύγουνε από αυτούς τους χώρους μέσα στο σπίτι. Θεωρώ ότι την εποχή που παίζαμε εμείς ποδόσφαιρο υπήρχε πιο πολύ ταλέντο στα παιδιά.

-Πως το εξηγείς;

Ίσως είναι ότι τώρα δίνουμε στα παιδιά τα πάντα πιο απλόχερα. Τότε μαχόμασταν περισσότερο να βρούμε μία θέση στην εκάστοτε τοπική ομάδα. Τώρα όλα τα παιδιά θεωρούν ότι μπορούν να παίξουνε πολύ γρήγορα και να μπούνε. Βέβαια το αποτέλεσμα είναι τώρα όταν αρχίζει και μπαίνει πολύ έντονα ο ανταγωνισμός, να ξεχωρίζουν τα καλά απ’ αυτά που δεν μπορούν.

Θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει τα τελευταία χρόνια περισσότερο… στίβος. Δεν υπάρχει το ταλέντο που υπήρχε παλιά, που παίρναμε μια μπάλα και υπήρχαν οι τεχνίτες παίχτες. Τώρα αν κάποιος είναι λίγο πιο τεχνίτης απ’ τον άλλο, θεωρείται και ταλέντο. Δηλαδή έχει γίνει το ποδόσφαιρο πιο αθλητικό, πιο στιβικό.

-Σήμερα είναι πολύ πιο οργανωμένη η διαδικασία της μάθησης του ποδοσφαίρου, άρα θεωρητικά θα έπρεπε να προκύπτουν καλύτεροι ποδοσφαιριστές σε σχέση με το παρελθόν. Συμβαίνει αυτό;

Εγώ πιστεύω ότι είναι θέμα καθαρά αγάπης του κάθε αθλήματος, δηλαδή τα προηγούμενα χρόνια το ποδόσφαιρο το αγαπούσαν οι νέοι περισσότερο. Τώρα το ποδόσφαιρο πιστεύω -όπως είπα και προηγουμένως- έχει γίνει κάτι σαν ανάγκη για να παίξουν. Τότε πηγαίναμε στο γήπεδο και το θέλαμε να το κάνουμε, δηλαδή δεν το είχαμε ως ανάγκη ως υποχρεωτικό να πάμε μία ώρα. Το θεωρούσαμε τρόπο ζωής, μας άρεσε πάρα πολύ, γι’ αυτό και το κάναμε και σε συνθήκες πάρα πολύ πιο δύσκολες σε σχέση με τώρα, χωρίς αυτά τα γήπεδα και τους προπονητές. Προπονητής γινόταν τότε κάποιος που είχε παραστάσεις μεγαλύτερες απ’ ότι μπορούσε να είχε κάποιος άλλος, αυτός δηλαδή που είχε παίξει πιο ψηλά σε μεγαλύτερες κατηγορίες.

Τώρα έχουνε μπει πολύ καλύτεροι προπονητές στον χώρο, αλλά πιστεύω ότι τα παιδιά δεν αγαπάνε τόσο πολύ το ποδόσφαιρο όσο εμείς τότε.

-Ίσως οι συνθήκες υπερπληροφόρησης κάνουν πιο δύσκολο για κάποιον να προλάβει να επεξεργαστεί τις πληροφορίες, να τις κάνει ‘κτήμα’ του και να αναπτύξει την μοναδικότητα του.

Ίσως ζητάνε πάρα πολλά πράγματα μαζί απ’ τα νέα παιδιά, δηλαδή έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής των νέων παιδιών. Έχουνε προσθέσει πολλές δραστηριότητες: ξένες γλώσσες, υπολογιστές, περισσότερες απαιτήσεις στο σχολείο κτλ. Τότε εμείς είχαμε μόνο τις ώρες του σχολείου και τίποτα παραπάνω. Φροντιστήρια είχαμε ελάχιστα και κυρίως μόνο στην τρίτη λυκείου και αυτό κάποιοι το κάνανε και κάποιοι δεν το κάνανε.

-Οι τότε ποδοσφαιριστές που ξεχώριζαν στην εποχή τους πιστεύεις θα ξεχώριζαν και σήμερα ή θα υπολείπονταν αθλητικά;

Είναι λίγο δύσκολο να απαντήσω. Είναι μια άλλη ποδοσφαιρική γενιά. Τώρα ζητάμε πάρα πολύ περισσότερα πράγματα από έναν αθλητή. Έχουνε μπει πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μας, τότε η διέξοδος ήταν το ποδόσφαιρο και μόνο. Δεν το ξέρω. Η θέληση είναι που μας έκανε να παίξουμε σ’ αυτές τις ομάδες, πάνω απ’ όλα είναι το ‘θέλω’ και από κει και πέρα αφού θέλεις και κάνεις πράγματα σίγουρα γίνεσαι και καλύτερος Πιστεύω αυτή τη στιγμή αθλητικά-προπονητικά οι αθλητές είναι σε καλύτερο επίπεδο, τεχνικά όμως είναι σε χειρότερο.

Ακολουθήστε το eviasports.gr στο Google News και μάθετε
πρώτοι όλα τα τελευταία αθλητικά νέα της Εύβοιας!
Ενισχύστε την προσπάθεια του eviasports.gr. Κάντε την Δωρεά σας μέσω PayPal ή μέσω τράπεζας Πειραιώς

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Β’ ΕΠΣΕ (Β’ ΟΜΙΛΟΣ): Καλοχώρι/Παντείχι-Άγιος Λουκάς 3-0

Κώστας Λαγός

Γ’ ΕΘΝΙΚΗ: Αποτελέσματα & βαθμολογία (11η αγωνιστική)

Κώστας Λαγός

Ηρακλής Ψαχνών-Ευβοϊκός Αγ. Νικολάου 6-0

Κώστας Λαγός