ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΡΕΤΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Στήλες

‘Η ΜΝΗΜΗ ΔΑΚΡΥΖΕΙ’: Α.Ο. ‘ΕΥΡΙΠΟΣ’ – 1962, Θρύλε δεν είσαι μόνος! (Μέρος Β’)

Η Αβάντων αυτή την περίοδο, γνωρίζει μεγάλη ακμή. Βλέπετε το ‘μαθητικό ποτάμι’ απ’ το Θηλέων αλλά και το 1ο Αρρένων. Εκεί ο ‘ΟΡΦΕΑΣ’ και το ‘ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ’ παλιότεροι κινηματογράφοι και το ‘νεόδμητο’ και πιο σύγχρονο ‘ΜΑΓΙΑ. Στην ευθεία και τα σφαιριστήρια, αλλά και πολλά βιβλιοπωλεία, του ‘Κάραλη’, του ‘Καραγκούνη’ και πάρα-δίπλα το ‘ουζερί’ του Δρακόπουλου.

Τα ‘εμπορικά’ όπως στην σημερινή τους μορφή ελάχιστα. Τότε υπήρχαν τα ραφτάδικα, που έκαναν θραύση, κυρίως στη ‘Γαζέπη’. Ήταν τα ‘Κονιαράκια’, του ‘Κορώνη’ και στην Αβάντων του ‘Αθηναίου’. Σε λίγο η μόδα της ‘καμπάνας’ μετά το ’67, συναγωνίζεται τα κωδωνοστάσια σε άνοιγμα..!

Ερχόμαστε να συναντήσουμε τον Σούλη Παππά, στη ‘Σχολή Ποδοσφαίρου’ που διατηρεί στις δημοτικές εγκαταστάσεις (χώρος) στον Άγιο Στέφανο. Ένας άνθρωπος μορφωμένος, με εξειδικευμένες γνώσεις και εξιδιασμένες εμπειρίες απ’ το χώρο, που υπηρέτησε σαν ποδοσφαιριστής με κορυφώμενη καριέρα αλλά και σαν προπονητής στα πανελλήνια πρωταθλήματα. Ίσως ο καταλληλότερος να στοιχειοθετήσει εικόνες του ’60, μέσα απ’ τον ‘Εύριπο’ αλλά και τις άλλες ομάδες της Χαλκίδας.

Μεταφέρει τέλος αμυδρές μνήμες απ’ τη δεκαετία του ’50 (μετά το ’55) και με αυτές θα ξεκινήσουμε την αφήγηση του:

‘Θυμάμαι μετά το ’55 τα ‘τσικό’, που ήταν τα ‘ποδοσφαιρικά εκκολαπτήρια’ των τεσσάρων ομάδων, τα οποία και ξεκινούσαν το ‘τελετουργικό’ για τους φιλάθλους, πριν απ’ την κύρια συνάντηση. Ήταν τα τμήματα υποδομής, τα οποία είχαν μεγάλη συμβολή στην ποδοσφαιρική ανάπτυξη και στην παραγωγική αυτοδυναμία της ομάδας. Μαζί με το ποδόσφαιρο, ο στίβος γνώριζε μεγάλη άνθιση και πολλοί νεαροί ποδοσφαιριστές με τις παροτρύνσεις και των γυμναστών της εποχής, περνούσαν απ’ τους αγωνιστικούς χώρους στα κουλουάρ. Ύστερα ο Θέμης ο Χαλικιάς, πρόεδρος της Προποντίδας και μετά του ‘Ευρίπου’ ήταν λάτρης του κλασσικού αθλητισμού, διοργάνωνε ημερίδες και έριχνε τουλάχιστον τη μισή ‘Προποντίδα’ και τον ‘Εύριπο’ στους αγώνες…

Υπήρχαν τα ‘Ευρίπεια’ και οι ‘Μάλλιοι αγώνες στίβου’.

Απ’ τους ποδοσφαιριστές αυτής της δεκαετίας, θυμάμαι τον τερματοφύλακα Καραγιάννη (Λιατίφης). Ήταν κοντός αλλά ιδιαίτερα ευκίνητος, ριψοκίνδυνος έως αυτόθυσος και γενικά ένας πολύ θεαματικός τερματοφύλακας. Ήταν ακόμη ο εξαιρετικός Τσαλίκης, του Ολυμπιακού και αυτός, με τα εναέρια ψαλίδια και τα θεαματικά βολ-πλανέ, με επιτόπιο άλμα, ευθύβολα και με φάλτσο. Μια μοναδική κίνηση που ουδέποτε μετέπειτα συνάντησα στα γήπεδα και ούτε κατάφερα να αντιγράψω.

Θυμάμαι και τον Κωνσταντόπουλο, που μ’ ένα βήμα και προσποίηση στα πέναλτις έστελνε ‘αλλού την μπάλα και αλλού τον αντίπαλο τερματοφύλακα’. Χτύπαγε με μεγάλα ποσοστά ευστοχίας όλα τα ‘στημένα’ και αυτά εκτός περιοχής. Μαζί με τον Αντώνη Πατρίκα αρχικά και ύστερα τον Δημήτρη Τσάκαλο συγκροτούσαν ένα εκπληκτικό και αμυντικό δίδυμο, που εκτελούσε καταπληκτικά το τεχνικό οφ-σάιντ, με τις αντίπαλες επιθετικές γραμμές να ‘παθαίνουν πραγματική αποπληξία’. Αυτό το είδα πολύ αργότερα απ’ την αμυντική γραμμή του ΑΓΙΑΞ, των Σουρμπίρ, Χουλτσόφ, Μπλάκεμπερνγκ και Κρολ, αυτή την κορυφαία ομάδα που προπονούσε αρχικά ο Κόβατς και αργότερα ο Μίχελς’.

Υποστηρίζεται λοιπόν απ’ τους παλιότερους φιλάθλους, ότι ο Κωνσταντακόπουλος σε επίδειξη μοναδικής τεχνικής μαγκιάς, διέγραφε ένα ‘τετρακοσάρι’ με την μπάλα χωρίς να πέφτει κάτω στον στίβο, ενώ με τον Δημήτρη Τσακάλη έδιναν παράσταση άψογης τεχνικής, όντες αμυντικοί στους φιλάθλους της προπόνησης, σημαδεύοντας απ’ το ύψος της περιοχής ένα ‘δεκάρικο’ που κρεμιόταν απ’ το οριζόντιο δοκάρι. Τέτοια ήταν λοιπόν η τεχνική τους κατάρτιση!

‘Προς τα τέλη της δεκαετίας (’50) θυμάμαι τους Προποντιδέους Πέτρο Τοπουζίδη (είχε έρθει απ’ τον Ωρωπό) ένα σπουδαίο ποδοσφαιριστή που έπαιζε στην επίθεση και τη μεσαία γραμμή και τον σκληροτράχηλο αμυντικό Νίκο Παπίλα. Με είχε εντυπωσιάσει επίσης ο τερματοφύλακας της Προποντίδας Κίμων Δημητρίου.

Η ΑΕΚ του ‘Άγιου Στέφανου’ ήταν… μια μακρινή γειτονιά της Χαλκίδας τότε και απόμερη. Με μεγάλα οικιστικά διάκενα τότε οι αποστάσεις φάνταζαν μεγάλες. Η ‘Ένωση’ βρισκόταν σε παρακμή και μόνο η Προποντίδα κοντράριζε τον Ολυμπιακό.

Το ’62 που έγινε η συγχώνευση, πρέπει να είχε προηγηθεί ο τίτλος για την ‘Ένωση’ σε μια αναλαμπή της πορείας της, που ως φαίνεται την ‘εξαργύρωσε’ κάνοντας ελκυστικό το ενδεχόμενο και στη συνέχεια το γεγονός της συγχώνευσης. ‘Συγχώνευση’ και των χρωμάτων! Κίτρινο-κόκκινο-μπλε σε λευκό φόντο, σε ρίγες ή κύκλους αναλόγως.

1963-Μια σπάνια φωτογραφία της πρώτης μετά την συγχώνευση ‘ηλικίας’ του ‘Εύριπος’: Διακρίνονται πάνω: Βρεττός, Νίκος Παπίλλας, Ανδρέας Φράγκος, Γιώργος Πεπονής, Ανδρέας Τοκπασίδης, Κώστας Μπούρικας (προπονητής), Αλέκος Μαυρίδης, Βασίλης Γιογιός, Βασίλης Μουστάκας. Κάτω: (άγνωστος…) Νίκος Εμμανουηλίδης, Βασίλης Τοκπασίδης, Σούλης Παππάς, Δημήτρης Κουτσούμπης.

Η Β’ Εθνική εκείνης της περιόδου ’62-’63 ήταν μια οδυνηρή εμπειρία γι’ αυτό το άπειρο και ασχημάτιστο σύνολο που επέστρεψε και πάλι στην Τοπική κατηγορία της ΕΠΣΕΒ. Έγινε ανανέωση για την περίοδο ’63-’64. Έφυγαν οι ‘παλιοί’ Διαμαντής-Ρίζος-Μπελιάς-Τοπουζίδης-Κωτσακόπουλος. Ήρθαν στα αγωνιστικά πλάνα των προπονητών Καρβελά και Μπούρικα, ταλαντούχοι και νεαροί όπως ο Νίκος Εμμανουηλίδης (ο μεγαλύτερος της παρέας, κοντά στα 23), ο Αλέκος Μαυρίδης, ο Βέλιος Σπύρου μεταγραφή από Ολυμπιακό, ο Βασίλης Τοκπασίδης και ο αδελφός του Ανδρέας, ο Βαγγέλης Τσιβίκας, ο Ανδρέας Φράγκος, ο τερματοφύλακας Γιώργος Πεπονής και εγώ.

Η ομάδα επανήλθε και έμεινε για τις επόμενες τρεις αγωνιστικές περιόδους στην Β’ Εθνική. Ένα νεανικό, σφριγηλό, ποδοσφαιρικό συγκρότημα, που απέκτησε πολλούς οπαδούς, φήμη και αναγνώριση στο πανελλήνιο. Την περίοδο πάντως ’64-’65 σωθήκαμε την ύστατη στιγμή με αναδιάρθρωση. Είχαμε τοποθετηθεί στον όμιλο της… Δυτικής Μακεδονίας!

Υπήρχαν τέσσερις όμιλοι στη Β’ Εθνική, Σκληρές συνθήκες. Υπερβολικά σκληρές. Μεγάλα ταξίδια. Είχαμε μάθει να κοιμόμαστε πολλές ώρες για να φθάνουμε γρηγορότερα. Τα ταξίδια διαρκούσαν με το λεωφορείο δέκα έως δώδεκα ώρες. Κάναμε και τις πλάκες μας για να περνάει η ώρα. Στην πίσω πλευρά οι αμυντικοί με ‘αρχηγό’ τον Ανδρέα Φράγκο και στο μπροστινό μέρος οι επιθετικοί με ‘αρχηγό’ τον Νίκο Εμμανουηλίδη, ν’ ανταλλάσσουμε ευρηματικά στιχάκια.

Πηγαίναμε ορεξάτοι και γυρίζαμε ‘τάβλα’ στην κούραση. Ο ύπνος ο καλύτερος φίλος για την επιστροφή. Σε μια λασπομαχία στον Άρη Πτολεμαΐδας, μαζί με τον αγώνα (4-0) έχασα και το ένα παπούτσι στη λάσπη. Όσο κι αν το έψαξα δεν το βρήκα!!! Μου έχει μείνει στη μνήμη και ένα παιχνίδι με την Έδεσσα που χάσαμε στις καθυστερήσεις 2-1…

Την περιόδους ’65-’66 και ’66-’67 ο ‘Εύριπος’ είχε πιο λογική αντιμετώπιση στην τοποθέτηση του σε όμιλο. Συμμετείχε σ’ αυτόν του Πειραιά, παρέα με τον ‘μεγάλο αδελφό’ της πόλης τον Ολυμπιακό.

Ο Ολυμπιακός ήταν τότε ο πρωταγωνιστής του Ομίλου, όμως ο Εύριπος και τις δυο περιόδους ομάδα της εξάδας, ήταν αυτός που ‘έκοβε’ τον δρόμο του Ολυμπιακού προς την κορυφή και τον τίτλο.

Πανηγυρική ατμόσφαιρα τότε στο γήπεδο, στα μεταξύ τους παιχνίδια. Πολύς κόσμος, θερμές αλλά κόσμιες εκδηλώσεις. Πραγματική γιορτή για την πόλη. Στον αγωνιστικό χώρο, αψιμαχίες και κοκορομαχίες. Απ’ την μια Νίκος Εμμανουηλίδης και Δημήτρης Κουτσούμπης και απ’ την άλλη Τάκης Λίβας και Σάββας Παπάζογλου… ψιλοκάτς καταστάσεις!

Θυμάμαι χωρίς εμείς να ‘χουμε καλύτερη ομάδα απ’ τον Ολυμπιακό, θέλεις ο ενθουσιασμός και η δίψα για επιβεβαίωση, μας έφερνε στο τέλος συνήθως νικητές. Εμείς είχαμε θαυμάσια επιθετική γραμμή (Β. Ρόγκας-Β. Τοκπασίδης-Ν. Εμμανουηλίδης-Σ. Παππάς-Δ. Κουτσούμπης). Οι ‘Ολυμπιακοί’ είχαν σπουδαία άμυνα, με ‘αρχηγό’ τον Μήτσο, τον Κωνσταντακόπουλο (μέχρι το ’64 περίπου), τον Γιάννη Κακαβά, τον Αλέκο Κουτσουδάκη και τον αδελφό του Μήτσου Τσάκαλου, τον Τάσο’.

1965-Η ομάδα του ‘Εύριπος’ με την πιο δυνατή σύνθεση της ιστορίας της. Διακρίνονται: Πάνω: Ανδρέας Φράγκος, Μπάμπης Ανδρέου, Βαγγέλης Τσιβίκας, Βασίλης Γιογιός, Γιάννης Κούκουρας, Βέλλιος Σπύρου. Κάτω: Αλέκος Μαυρίδης, Βασίλης Τοκπασίδης, Σούλης Παππάς, Νίκος Εμμανουηλίδης, Δημήτρης Κουτσουμπής.

Οι ‘κόντρες’ οδήγησαν στην αναγκαιότητα της συγχώνευσης που προώθησαν και κάποιοι παράγοντες, ο ρόλος των οποίων υπήρξε δυσδιάκριτος. Η παρουσία πάντως του ‘Ευρίπου’ εντυπωσιακή τις δυο τελευταίες προ της συγχωνεύσεως (’67) περιόδους. Υπήρξε ‘επιζήμια’ πάντως για τον Ολυμπιακό, που πρωταγωνιστούσε χωρίς να φθάνει στον επιθυμητό στόχο και μάλιστα από ‘αδελφικά πυρά’.

Τέλος ας σημειωθεί και αυτό, ο Ολυμπιακός αντιπροσωπευόταν τότε από την ‘ντόπια μπουρζουαρζία’ και ο ‘Εύριπος’ απ’ τον ‘λαουτζίκο’.

Συμπεραίνουμε πάντως, στρεβλώνοντας το αρχαίο ρητό… ο ‘Εύριπος’ προέκυψε, ‘Εν τη διαλύσει, η Ένωσις’, αφού η Αθλητική Ένωση Χαλκίδας ‘αύτανδρη’ αποτέλεσε το ‘πρόπλασμα’ και όλο μαζί αυτό το υλικό με ΑΕΚ και Προποντίδα το ‘ζυμάρι’ της ωρίμανσης μιας ομάδας, που αφήνει ζωντανές τις εικόνες ακόμη και σήμερα της θύμησης της στους Χαλκιδέους φιλάθλους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Σαν Σήμερα (10/11/2018): Καστέλλα-Δροσιά 1-3

Κώστας Λαγός

Κ. Μητσοτάκης: Lockdown σε όλη τη χώρα έως τις 30 Νοεμβρίου (video)

eviasports

Ο… φουριόζος Μάριος Καραχάλιος (video)

eviasports
-->