19.7 C
Chalkida
20 Σεπτεμβρίου 2019
BLOGS ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ Στήλες

Δ. Ελευθεριάδης: Άνθρωποι – παζλ

Συμβαίνει συχνά στο χώρο μας, από την πλειοψηφία των συναδέλφων (φυσικά δεν αποτελώ εξαίρεση), στις πρώτες στιγμές μετά από μια μεγάλη επιτυχία να μιλάμε για ‘τα παιδιά μας’ που πέτυχαν μια μεγάλη νίκη, το ακατόρθωτο. ‘Παιδιά μας’. Σοβαρή δήλωση οπωσδήποτε. Σε ποιό βαθμό ισχύει;

Γράφει ο Δημήτρης Ελευθεριάδης

Είναι έπαρση; Είναι η πραγματικότητα;

Σαφώς κι έχει βάση – και όχι, δεν είναι η έπαρση που οδηγεί σε μια τέτοια έκφραση. Η καθημερινή εργασία με τα παιδιά, ο αγώνας για ατομική και συνολική βελτίωση, οι κοινοί στόχοι, οι χαρές και οι λύπες που μοιραζόμαστε. Η ένταση, οι προσδοκίες.

Ο προπονητής είναι μια πατρική φιγούρα, και αισθάνεται τους παίκτες του ως παιδιά του. Η παρερμηνεία βρίσκεται ίσως στο εξής: Είναι μόνο παιδιά του;

Είμαστε οι ίδιοι μονάδες, ώριμες, ολοκληρωμένες, που πέτυχαν σε ένα στόχο; Είμαστε εμείς οι ίδιοι αυτούσια πλάσματα, άτομα ολοκληρωμένα; Ή ένας συνδυασμός, ένα πάζλ από κομμάτια χαρισμένα, δοσμένα με αγάπη από τους γονείς, τους δικούς μας δασκάλους, τους φίλους, τα αγαπημένα πρόσωπα, τους οποίους οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μέσα μας, αλλά και σε όσους με τους οποίους συνυπάρχουμε τα δικά τους.

Ως ενήλικες ξεχνάμε πως υπήρξαμε κι οι ίδιοι παιδιά. Ψυχές – πλαστελίνες υπό διαμόρφωση (αν επιτυγχάνεται ποτέ ολοκληρωτικά, ακόμη και στο πέρασμα των χρόνων που σκληραίνουν τα υλικά).

Η εικόνα που μου χάρισε κάποτε – ταυτόχρονα με το συναίσθημα και μορφή γνώσης – μια εξαίρετη φίλη επιστήμονας ήταν η ακόλουθη:

‘Το παιδί μου είπε κάποτε, το παιδί που ήσουν πού πήγε; Χάθηκε; Πού βρίσκεται; Σε ποιά θέση;’ Και συνέχισε χαμογελώντας: ‘Πίσω, θα μου απαντήσεις, έμεινε πίσω.’ Θυμάμαι έγνεψα καταφατικά χαμογελώντας κι εγώ, σαστισμένος λίγο που έπρεπε να ανακαλύψω την απάντηση σε μια ερώτηση που δεν περίμενα ποτέ. ‘Όχι’, συνέχισε. “Δίπλα σου είναι. Μαζί συνεχίζετε να πορεύεστε. Το κρατάς από το χέρι, εσύ ο ενήλικας πλέον, το παιδί που υπήρξες. Μαζί με τον έφηβο, τον άντρα πριν γίνει πατέρας, και όλα τα συναισθήματα των ‘ανθρώπων σου’ στη διάρκεια του χρόνου…’

Μια εικόνα ξεχώρισα από αυτές που δημιουργήθηκαν άμεσα στο μυαλό μου, και είναι αυτή που με συνοδεύει συχνά, και εκφράστηκε ταυτόχρονα σαν απάντηση στην πολύτιμή φίλη:

‘Όταν κρατάω από το χέρι το γιο μου…μαζί περπατά και ο επτάχρονος εαυτός μου – παιδί…’

Αν αναλογιστούμε τη δική μας πραγματικότητα, τη συνεχή διαμόρφωση, την πρόσθεση ή και την αναπόφευκτη αφαίρεση κάποιων κομματιών μας, ίσως τότε επάνω στη χαρά μιας επιτυχίας, συγχαρούμε και τα άλλα ‘κομμάτια’ του παζλ που μας χάρισαν τη θέση της κορυφής. Και δεν ξεχάσουμε:

Τους προηγούμενους συναδέλφους – προπονητές που μας παρέδωσαν τη σκυτάλη. Παίκτες με χαρίσματα που άλλοι πριν από εμάς, με αγάπη και γνώση όπως εμείς μας μετέδωσαν. Αλλά και όσα δεν πρόλαβαν ή δε μπόρεσαν, που είναι η βάση της δικής μας δουλειάς, όπως και των μελλοντικών οι δικές μας παραλείψεις και τα λάθη.

Τους γονείς που με ιερό αγώνα μεγαλώνουν και οδηγούν τα παιδιά στην είσοδο των ακαδημιών ποδοσφαίρου και μας εμπιστεύονται ότι πολυτιμότερο έχουν στη ζωή.

Τους δασκάλους και τους καθηγητές τους, τους φίλους τους. Τις προηγούμενες ομάδες, οικογένειες κι αυτές, οργανισμούς στους οποίους γαλουχήθηκαν οι τωρινοί παίκτες μας.

Και αν προχωρήσουμε περισσότερο ίσως αναγνωρίσουμε πως και σε αγώνα ενηλίκων ακόμη, καθοδηγώντας από τον πάγκο, ένα οκτάχρονο παιδί έχασε το εύκολο κοντρόλ, ένα παιδί φοβήθηκε να μπει με αποφασιστικότητα σε μια μονομαχία. Σε ένα παιδί ουσιαστικά απευθυνόμαστε με φωνές και σκληρή κριτική στα αποδυτήρια. Και όχι στον τριαντάχρονο που βλέπουμε μπροστά μας.

Όπως έγραψε και ο μεγάλος Δάσκαλος, ο Νίκος Καζαντζάκης (και η σύγχρονη τάση στην επιστήμη της ψυχολογίας τον επιβεβαιώνει σε ότι αφορά τη σημασία που έχει στην καθημερινότητά μας και τις απαντήσεις που δίνει σε προηγούμενα, αναπάντητα, βασανιστικά έως τώρα ερωτήματα της ζωής, σε σχέση με το βαθύ παρελθόν μας, την επίδραση από ανθρώπους που δε γνωρίσαμε ποτέ, τους προγόνους μας):

‘Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ, πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη. Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.

Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου’.

Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο με αγάπη και απέραντο σεβασμό στους συναδέλφους μου προπονητές για τη συνεισφορά τους σε κάθε χαρά που ζω στο παρόν με τους παίκτες της ομάδας μου. Βαθύτερα όμως στη φίλη Ευτυχία, για την αγάπη και τη γνώση της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Photo album απ’ το Ευβοϊκός Αγίου Νικολάου-Λουκίσια

Κώστας Λαγός

Δόξα Προκοπίου: Απονομή κούπας στους ‘μαυραετούς’! (photos)

Κώστας Λαγός

Κ. Καλλιμάνης: ‘Με Γιάννη Γκιόκα μπορεί να… ‘χτίσει’ το αύριο ο Πανσερραϊκός’

Κώστας Λαγός