24.3 C
Chalkida
18 Αυγούστου 2019
BLOGS ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Στήλες

Θανάσης Κούτος: Γκράντε κάζο… Μόλτο μιζέρια

Με τον Θανάση Κούτο
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ...

Στη χώρα της μούντζας και του ρε!

 

 

Γκράντε κάζο…
Μόλτο μιζέρια

Παταγώδης αποτυχία της Ελληνικής Εθνικής ομάδος ν’ αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια, ένα μεγαθήριο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, την Ιταλία του Μαντσίνι… και και εκκωφαντικό στακάτο στους ποδοσφαιρικούς κύκλους κυρίους στους ημεδαπούς, συγγενικούς προς το άθλημα. Η γεννέλπιδη εμφάνιση των Ελλήνων ποδοσφαιριστών και το ‘γενναίο’ ισόπαλο σκορ στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, έθρεψε νέες προσδοκίες, για επιτυχές αποτέλεσμα και επί της ‘Σκουάντρα Ατζούρα’.

Όμως η Εθνική των Ελλήνων ποδοσφαιριστών, ήταν αποκαρδιωτική από κάθε άποψη, προκαλώντας καταθλιπτική ψυχολογία στον φίλαθλο κόσμο. Οικτρή εμφάνιση. Θύμιζε προπολεμικές καταστάσεις και το περιπαιχτικό στιχάκι της εφημερίδας ‘Αθλητισμός’ που ήκμασε την περίοδο του Μεσοπολέμου επανέρχεται:

Στο λασπωμένο γήπεδο

έσκαψαν ένα λάκκο

και έθαψαν την Εθνική

χωρίς παπά και διάκο

Εδώ το ‘λασπωμένο’ απλά αντικαθίσταται από το ‘χλοερό’. Ήταν στις 4 Μαρτίου 1972, η μοναδική στην ιστορία νίκη της Εθνικής μας επί της αντίστοιχης της Ιταλίας, φιναλίστ και μουντιαλιζέ πριν δύο χρόνια στο Μεξικό, ίσως το δημοφιλέστερο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όλων των εποχών. Μια φιλική συνάντηση στο στάδιο ‘Γ. Καραϊσκάκης’ μ’ όλα τα αστέρια της εποχής: Τζοφ-Μπούρνιτς-Φακέτι-Ροζάτο-Τσέρα-Ντε Σίστι-Ματσόλα-Μπενέτι-Μπονισένια-Σάλα-Ρίσα. Και βέβαια διακρινώ μόνο τρεις απουσίες ή μάλλον δικαιολογημένες ‘αποστρατέυσεις’. Αυτές του τερματοφύλακα Αλμπερτόζι, του έξω-δεξιά Ντομενκίνο και του επιτελικού χαφ Ριβέρα, του αποκαλούμενου ‘χρυσού αγοριού’ του Μιλάνο.

Ήταν η Εθνική του 2019, ένα τρομαχτικό φάντασμα, μια άζωη ύπαρξη εκείνο το Σαββατόβραδο της 8ης Ιουνίου.

Άτονη-Άνευρη-Άχαρη-Άρρυθμη-Ανερμάτιστη-Άψυχη και επιεικώς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ, με τους παραπάνω εύστοχους χαρακτηρισμούς ν’ αποθεώνουν το στερητικό α-(ν) της γραμματικής μας. Και οι επιλογές του τεχνικού μας Άγγελου Αναστασιάδη ακατανόητες και προκλητικές για τον κοινό φίλαθλο νου…

Τον Ζέκα να ‘κυνηγάει’ στο δεξιό άκρο της άμυνας τους αντιπάλους, αντί του ορθολογικού την μπάλα και τον λεπτεπίλεπτο-ντελικάτο Φορτούνη, κεντρικό φορ ανάμεσα στα ‘θηρία’ της Ιταλικής άμυνας Μπονούτσι-Κιελίνο. Σε μια εποχή που το ’10άρι’ αποτελεί πολυτέλεια για τις μεγαλύτερες Εθνικές ομάδες στον πλανήτη, ο εθνικός μας προπονητής φρόντισε να τον αχρηστεύσει στη θέση ‘9’.

Ο Κώστας Φορτούνης, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν ένας κεντρογενής επιθετικός και όχι επιτελικός χαφ, αφού τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά παιξίματος παραπέμπουν σ’ αυτή τη διαπίστωση, διαφορές που θα μπορούσαν ν’ αναλυθούν μόνον με λεπτούς τεχνικούς όρους και δεν θα το ρίσκαρα.

Μεταπολεμικά, οι επιτελικοί χαφ, σ’ έναν σύνθετο ρόλο ‘κουμανταδόρου-πασαδόρου-δημιουργού’ που ανέδειξε το Ελληνικό ποδόσφαιρο συναθροίζονται στα δάκτυλα των δύο χεριών…:

Ο Θανάσης Μπέμπης τη δεκαετία του ’50. Ο Μίμης Δομάζος τη δεκαετία του ’60 και έως το ’75 περίπου και ύστερα ο Γιώργος Δεληκάρης μέχρι τις αρχές της επόμενης, με τον Γιώργο Κούδα στην ‘σκιά’ του πρώτου και συνεπίκουρου του δεύτερου. Και ύστερα ο Λάκης Παπαϊωάννου του Ηρακλέους και αμέσως μετά ο Κώστας Αντωνίου, ο πρώτος στην έναρξη της δεκαετίας (’80) και ο δεύτερος απ’ το μέσο μέχρι την εκπνοή της και λίγο αργότερα. Ακολουθεί ο Βασίλης Καραπιάλης μετά το ’95. Έως τότε ανεπιτυχή απόπειρα απ’ τον μέσο του ΠΑΟΚ Γιώργο Τουρσουνίδη και μικρές βοήθειες απ’ τους ‘πράσινους’ Μαραγκό-Φραντζέσκο. Το 2000 ο Βασίλης Τσιάρτας και μέχρις εκεί.

Θρήνος για τον Βασίλη Λούκα

Η ποδοσφαιρική κοινωνία της Εύβοιας γενικότερα θρηνεί την απώλεια του Βασίλη Λούκα, που έφυγε με τραγικό τρόπο απ’ τη ζωή, γεγονός συνταρακτικό για τους οικείους του και τον φίλαθλο κόσμο της περιοχής.

Ο ‘σκληρός των γηπέδων’, σύμβολο ευψυχίας, της πάνφορης δεκαετίας του ’80, έκρυβε όπως αποδείχνεται με την απενενοημένη πράξη της αυτοκτονίας, τεράστιες ευαισθησίες στα εσώτερα μιας φαινομενικά σκληρής προσωπικότητας. Μια χαρακτηριστική φιγούρα των γηπέδων της δεκαετίας του ’80. Έξοχο ταλέντο, άρτια τεχνική κατάρτιση, φαρμακερό μακρυνό σουτ. Δεν είχε ενδοιασμούς για χώρους και αντιπάλους. Οξύθυμος και εκρηκτικός, δεν άφηνε σε καμία των περιπτώσεων αναπάντητες τις προκλήσεις απ’ όπου και αν προέρχονταν. Οι μεταβιβάσεις του, ρομποτικής ακρίβειας, που ‘έξυναν’ κυριολεκτικά την κόμμη των αντιπάλων αμυντικών και έβρισκαν το ‘μετωπικό κουτεπιέ’ του συμπαίκτη επιθετικού. Διακρίθηκε αργότερα και σαν ποδοσφαιρικός παράγοντας. Εκτός γηπέδων, ανοιχτός στην κοινωνία, ευχάριστος τύπος, πειραχτικός και ανεκτικός, αποτελούσε το ‘κέντρο του ενδιαφέροντος’ εκπέμποντας μια παρεΐστικη αύρα στον φιλικό περίγυρο.

Με σεβασμό στην μνήμη του και εδώ αναλύω τα χαρακτηριστικά μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας του ποδοσφαίρου και της κοινωνίας της περιοχής της Ν. Αρτάκης και βέβαια κανέναν δεν αφορούν τα αστυνομικά δεδομένα αυτού του τραγικού συμβάντος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Π. Λάζρι: ‘Ένας κύκλος έκλεισε… όχι για πάντα’

Κώστας Λαγός

ΠΡΟΠΑΙΔΩΝ ΕΠΣΕ: Ο διαιτητής στο Ταξιάρχης-Ιστιαία

Κώστας Λαγός

Photo album απ’ το Ακαδημία Ερέτριας-Ακαδημία Αρτάκης

Κώστας Λαγός