23.7 C
Chalkida
20 Αυγούστου 2019
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΡΕΤΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Στήλες

‘Η ΜΝΗΜΗ ΔΑΚΡΥΖΕΙ’: Εύθυμα & ευτράπελα της ποδοσφαιρικής λαογραφίας

ΕΥΘΥΜΑ ΚΑΙ ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ
της ποδοσφαιρικής λαογραφίας

Η Κλεοπάτρα Λυμπέρη, κατάφερε να γράψει, να τυπώσει και να εκδόσει ένα έξοχο πραγματικά βιβλίου που τιτλοφόρησε ‘ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ’ ‘υποκύπτοντας…’ όπως η ίδια τονίζει ‘στη νοσταλγία των παλιών τοπίων…’. Μια αναδρομή στις γειτονιές της Χαλκίδας, σε μια προσπάθεια αναβίωσης των ιστορικών δεδομένων μέσ’ απ’ την απλή καθημερινή ζωή.

Αναφέρεται ακόμη στις προσφυγικές συνοικίες, της Νεάπολης και του Άη-Γιάννη και στα ποδοσφαιρικά γεννήματα αυτών των περιοχών, την Προποντίδα και την ΑΕΚ. Μιλάει και για τους πρώτους ποδοσφαιριστές και για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν εκείνη την εποχή:

‘Όσοι παίχτες πήγαιναν στο Γυμνάσιο, είχαν μεγάλο πρόβλημα, γιατί δεν τους επιτρεπόταν να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο για να μην παραμελούν τα μαθήματα τους. Συνήθως όμως αγνοούσαν τις απαγορεύσεις του Γυμνασιάρχη, με αποτέλεσμα οι Μαργέτης και Δρακόπουλος (ποδοσφαιριστές της τότε Προποντίδας) να αποβληθούν στην τελευταία τάξη του Λυκείου και να σταματήσουν οριστικά τις σπουδές. (Ο γνωστός γυμναστής Χαϊνάς, προσπαθούσε με κάθε τρόπο ν’ αποτραβήξει τους μαθητές του από το ποδόσφαιρο, προτρέποντας τους προς τον κλασσικό αθλητισμό).

‘Λάβρος’ κατά των γυμναστών, κυρίως για τη στάση τους απέναντι στο ποδόσφαιρο, που πάντα προσπαθούσαν να προσάψουν σ’ αυτό χαρακτήρα ‘αλητοαπασχόλησης’ και ο Δημήτρης Δεμερτζής, μέσα από συχνές αναδρομές αναφορές στην ‘ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΥΒΟΙΑ’:

‘Απαξιωτικός ο ρόλος τους για το ποδόσφαιρο και τη δεκαετία του ’50, που γνώρισε πραγματικό διωγμό. Στο σύνολο τους οι καθηγητές Σωματικής Αγωγής, αντιμετώπιζαν το άθλημα εχθρικά και δημιουργούσαν πλήθος τεχνητών εμποδίων για να αναχαιτίσουν τη διάδοση του στους κόλπους της νεολαίας…

Απογόρευσαν στους μαθητές να είναι μέλη-αθλητές των ποδοσφαιρικών συλλόγων και να μετέχουν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά και σε συναντήσεις κλασσικού αθλητισμού. Αναφέρω τα παραδείγματα των αθλητών-ποδοσφαιριστών, Πέτρου Μπέλλου, Κώστα Παπαγεωργίου και Γιώργου Βλάχου. Το ποδόσφαιρο ακόμη γι’ αυτούς τους μαθητές, σταματούσε δυο μήνες πριν τις αθλητικές επιδείξεις του Ιουνίου, για προετοιμασία και συμμετοχή αυτών και άλλων βέβαια ποδοσφαιριστών, σ’ αυτήν την προπαγανδιστική αθλητική εκδήλωση των κυβερνήσεων και υπουργείων εκείνης της εποχής.

Η χρήση του γηπέδου θύμιζε ‘κατοχικό συσσίτιο’ σε αθλητικό επίπεδο. Μισό γήπεδο κατά ζεύγη ποδοσφαιρικών ομάδων Τρίτη και Πέμπτη. Τις άλλες μέρες το ‘δέσμευαν’ για τα Σχολεία και τη Σχολή Πεζικού, όμως σπανιότατα, αν όχι ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε. Στις μέρες της προπόνησης των ομάδων, συχνά βρίσκαμε στο γήπεδο ‘αγκυροβολημένα’ κάθε είδους εξαρτήματα του κλασσικού αθλητισμού. Και τα αποδυτήρια… τριακόσια μέτρα μακριά..!

Ο Στάθης Πρωτοπαππάς, ήταν και αυτός ένας απ’ τους πολέμιους αυτής της δεκαετίας, τουλάχιστον στην αρχή και μόνο ο Μανώλης Ζαγοριανός ήταν ευνοϊκός στην αντιμετώπιση του ποδοσφαίρου. Ο τελευταίος μεταπολεμικά, αλλά και ο Γεώργιος Χαϊνάς προπολεμικά, επιδείκνυαν ηπιότερη συμπεριφορά προς τους αθλούμενους και το άθλημα αφού οι λοιποί γυμνασίων και λυκείων, οδηγούσαν ουσιαστικά τάγματα απαίδευτών μαθητόπαιδων στο μεταίχμιο της προπαγάνδας στρατοκίνητων κυβερνήσεων!

Ήταν γενικά ένας χώρος που κάποιοι επέτειναν τον διχασμό και συντηρούσαν συνθήκες εμφυλίου!’.

Βέβαια το ποδόσφαιρο της Χαλκίδας ‘γιγαντώνεται’ την επόμενη δεκαετία και μετέχει στα εθνικά πρωταθλήματα… οι ‘υπηρέτες-αναμορφωτές’ του ερασιτεχνισμού… φρόντισαν να ‘συμπλεύσουν’ με τον επαγγελματικό αθλητισμό.

Απίστευτες καταστάσεις, διηγείται στο βιβλίο της και η Κλεοπάτρα Λυμπέρη:

‘Τα παιδιά στον Αγιάννη, μαζεύονταν καθημερινά στις αλάνες της συνοικίας, γέμιζαν μια κάλτσα με κουρέλια και έφτιαχναν ‘την μπάλα’ τους. Σκληρά παιχνίδια ξεκίναγαν στα ‘γήπεδα’ και τέλειωναν με τη δύση του ηλίου, κάτω απ’ τους αλλαλαγμούς και τα σφυρίγματα των μικρότερων. Πολλές φορές οι αγώνες συνέχιζαν και τη νύχτα. Οι περισσότεροι έπαιζαν ξυπόλητοι για να μην καταστρέψουν τα παπούτσια τους…

Μέχρι τότε… έφτυναν κεραμίδι για να διαλέξουν τέρμα… και όποιος κλωτσούσε πιο ψηλά την μπάλα ‘χρηζόταν’… αρχηγός! Οι αρβυλοφόροι, περιζήτητοι στην ομάδα… και φόβητρα για τους ξυπόλητους αντιπάλους!

Η μηνιαία συνδρομή στοίχιζε ένα πεντάδραχμο. Η πρώτη μπάλα που αγοράστηκε απ’ την Αθήνα στοίχιζε 125 δραχμές και ήταν μάρκας ‘Ράμπαξ’ και ύστερα ‘ράβε-ξήλωνε’ στα χέρια του μπάρμπα-Γιώργη του μπαλωματή…’. Ήταν η μπάλα με το ‘βυζί’ στα 1925. Πολύ αργότερα μετά το ’55, ο Μιχάλης Τζιώτης έφερε απ’ την Βιέννη την πρώτη μπάλα με βαλβίδα, αυτή που χρησιμοποιούσαν οι προηγμένοι Ευρωπαίοι. Στη θέα της, ο διαιτητής του αγώνα την είδε με καχυποψία και πήγε να την απορρίψει ως ‘ακατάλληλη’. ‘Φέρτε την άλλη την καλή…’ είχε πεί τότε, στον ‘αρχηγό’ της ομάδας Αλέκο Ταμπάκη!

Απο πλευράς ποδοσφαιριστών, σπουδαίος παίχτης ήταν ο Κυριάκος Δημητριάδης της ΑΕΚ. Μικρόσωμος και ταχύτατος. Σ’ ένα αγώνα με την ‘Ένωση’, βρίσκει μπροστά του τον Φούφα (που είχε φούρνο ψηλά στην Αβάντων) να του κλείνει τον δρόμο. Απτόητος ο Κυριάκος, κλωτσάει την μπάλα και περνάει και ο ίδιος κάτω απ’ τα πόδια του αντιπάλου του, μέσα σε θύελλα επευφημιών. Καλοί παίχτες ήταν και ο Επαμεινώνδας Ταμπάκης με το προσωνύμιο ‘Μπάμπιας’ και ο Γιώργος Δροσινάκης, ο επονομαζόμενος ‘Λαγάλας’ πρόσφυγας στην καταγωγή.

Το 1928 γίνεται ο πρώτος επίσημος αγώνας στο Γυμναστήριο ‘Ο ΓΛΑΥΚΟΣ’. Αντίπαλοι, η ΑΕΚ και η Προποντίδα. Τελικό αποτέλεσμα 7-0 υπέρ της πρώτης.

Σ’ ένα άλλο παιχνίδι της ΑΕΚ με την τοπική ομάδα της Θήβας, οι Θηβαίοι φίλαθλοι είχαν βάλει στο σημάδι με… τη σφεντόνα τους Χαλκιδέους ποδοσφαιριστές. Εκνευρισμός, φασαρία, τα πράγματα προμηνύουν πολύ ξύλο. Τότε ο δικός μας Ισάακ Εμμανουηλίδης, παίρνει την μπάλα και.. για να κατευνάσει τα πνεύματα… παραβιάζει τη δική του εστία 14 φορές! Το ματς λήγει 14-0… υπέρ της Θήβας… και οι Χαλκιδέοι αποχωρούν με μικρές απώλειες από το γήπεδο.

Είδαμε στην αρχή του βιβλίου και ακούσαμε περιγραφές αστείων περιστατικών, πριν κατά και μετά το τέλος των ποδοσφαιρικών συναντήσεων, απ’ τον Βασίλη Τουλούμη και τον Γιώργο Ισμίρογλου, που εξιστορούν και προκαλούν γέλιο αλλά και συγκίνηση και αφορούν κυρίως την προπολεμική περίοδο.

Και οι δύο ‘συγχωρέθηκαν’, ο πρώτος το 2009, ο δεύτερος το 2011. Ο δημιουργός αυτού του βιβλίου πρόλαβε να καταγράψει τις αφηγήσεις δύο αυθεντικών εκπροσώπων που έζησαν στιγμές και σπουδαία ποδοσφαιρικά γεγονότα, τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

DERNEKI (ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ): Καφενείο-Εύβοια Ρωμ 3-7

Κώστας Λαγός

Photo album απ’ το Δροσιά-Ωρεοί

Κώστας Λαγός

Π. Ελευθερίου: ‘Τεστ συγκέντρωσης & πειθαρχίας με Ευρυτανία’

Κώστας Λαγός