-->
EVIASPORTS.GR ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΡΕΤΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΛΕΣ

‘Η ΜΝΗΜΗ ΔΑΚΡΥΖΕΙ’: Ο Γ. Ισμίρογλου για τη δεκαετία του ’30

Απ’ την περίοδο ’37-’38, το πρωτάθλημα ‘ανοίγει’ τις πόρτες του και στη Βοιωτία με τη συμμετοχή του Κάδμου Θηβών και της Παλλεβαδειακής. Αναφέρεται χωρίς να επιβεβαιώνεται σαν πρώτη πρωταθλήτρια, η ομάδα της Προποντίδας. Έως τότε Ολυμπιακός και Ένωση είχαν μοιράσει τους τίτλους, σε επίπεδο Εύβοιας (Χαλκίδος).

Η εφημερίδα ‘Εωσφόρος’ σατιρική κατά βάση, καταπιάνεται και με τα αθλητικά γεγονότα της εποχής:

‘Ομολογουμένως και παρά τας προσπάθειας των τεσσάρων (ακι η ‘Αρέθουσα’) άλλων δημοφιλών ομάδων της πόλεως μας, ο Ολυμπιακός υπό (!) την νέαν του σύνθεσιν, ήταν η αναμφισβητήτως ισχυροτέρα ομάδα κατά την παρελθούσαν διετίαν’.

2 Μαΐου 1934

Και η ‘Λαϊκή Φωνή’ αναφέρει:

‘Ο Ολυμπιακός διατηρεί το προβάδισμα από ετών ως η ομάς η κατέχουσα τα σκήπτρα εις το ποδοσφαιρικό στερέωμα της Χαλκίδας’.

30 Νοέμβρίου 1939

Οι ποδοσφαιριστές που συνθέτουν τα ντόπια ποδοσφαιρικά συγκροτήματα είναι αμιγώς Χαλκιδέοι. Για την ΑΕΚ δεν συζητείται… Απόλυτα ομοιογενές το προσφυγικό στοιχείο.

Δύσκολες τότε οι συγκοινωνιακές μετακινήσεις και τα οικονομικά φτωχά. Έρχονται κάποιοι τότε απ’ τα σημερινά χωριά του Δήμου Αυλίδας, όπως ο Στράντζαλης της ‘Ένωσης’, ο Μπάμπουρας του Ολυμπιακού και ο Μήτσος Παντειχιανός για την Προποντίδα.

Ο Κώστας Τζονυχάκης με το προσωνύμιο ‘Κουβάς’ και ο αδελφός του  Μπάμπης με το προσωνύμιο ‘Σορόκος’ ήταν Αθηναίοι στην καταγωγή και έμειναν περισσότερο στη μνήμη των παλιών Χαλκιδέων, γιατί ο ερχομός ποδοσφαιριστών από μακρυνά μέρη, εκείνη την εποχή ήταν ένα ασυνήθιστο γεγονός.

Αναφέρει ο Γιώργος Ισμίρογλου… ‘την δεκαετία του ’30, υπάρχει μια ισοδυναμία Ένωσης και Ολυμπιακού. Και η Προποντίδα ήταν δυνατή ομάδα. Η ΑΕΚ υστερούσε, ήταν φτωχούλα, έχανε τους καλούς ποδοσφαιριστές της που πήγαιναν στους άλλους τρεις συντοπικούς συλλόγους, με μόνο αντάλλαγμα την εξασφάλιση δουλειάς.

Πάντως η επαγγελματική αποκατάσταση τις περισσότερες φορές, έδινε προϋποθέσεις φυγής ή απομάκρυνσης από τα γήπεδα. Δύσκολες εποχές. Προτεραιότητα στην επιβίωση του ίδιου και της οικογένειας. Οι ποδοσφαιριστές σίγουρα αγαπούσαν την μπάλα. Αγόραζαν τις φακαρόλες για τα ποδοσφαιρικά τους και πλέναν μόνοι τους τα ρούχα. Ο αγωνιστικός χώρος σκληρός, στρωμένος πολλές φορές με μαύρο γαρμπίλι. Φτώχεια και ήθος και εντός και εκτός γηπέδων. Είχα πολλούς φίλους ποδοσφαιριστές. Φίλος και γείτονας ήταν και ο Παναγιώτης Μεγαρίτης, ένας απ’ τους σπουδαιότερους ακραίους επιθετικούς της Προποντίδας, γρήγορος και ευέλικτος, άφησε εποχή. Και προ πάντων πολύ καλό παιδί.

Θυμάμαι τον Παπαδημητρίου του Ολυμπιακού, που ήταν γνωστός στο φίλαθλο κοινό με το παρατσούκλι ‘Σκαντζούρας’, ο οποίος έφυγε άδοξα απ’ τη ζωή, λίγο μετά την Κατοχή. Ήταν ακόμη απ’ τον Ολυμπιακό ο Μίμης Αφράτης, ο Φίλιος Νάστας, ο Παύλος Τουρατζίδης και ο Κώστας Κακαράς.

Ο Κόκος ο Μακρής, ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, που ήταν και καθηγητής Μαθηματικών στο 1ο Γυμνάσιο μετά την Κατοχή. Ήταν κοντός και ευέλικτος και είχε πολύ δυνατό σουτ. Μέσα δεξιά έπαιζε. Σ’ ένα παιχνίδι Ολυμπιακού-ΑΕΚ είχε χτυπήσει ένα φάουλ σχεδόν απ’ τη σέντρα, με δεδομένες πάντα τις μικρές διαστάσεις του τότε γηπέδου και είχε ‘ξαπλώσει’ στο έδαφος τον τερματοφύλακα Γιώργο Θανόπουλο που ήταν αδύνατος. Ο Γιώργος Παπασκούλης ήταν ένας καλός αμυντικός της εποχής του. Ο ένας εκ των δύο, γιατί τότε οι ομάδες είχαν δύο αμυντικούς στην βασική του εντεκάδα.

Ο ‘βρακοφόρος’ της φωτογραφίας Άλεξ Τζέημς, υπήρξε η διασημότερη μορφή ποδοσφαιριστή της Άρσεναλ του Μεσοπολέμου. Πάνω σ’ αυτόν βασίστηκε και ο Χ. Τσάπμαν για την εφαρμογή του ‘συστήματος’ WM και την είσοδο του τρίτου μπακ (στόπερ) στο σύγχρονο ποδόσφαιρο – 1946.

Η ‘Ένωση’ είχε τον Γιώργο Κοντογιάννη, γνωστό ως ‘ο Παπαγάλος’ και τον Γιάννη Βασιλείου, πολύ σπουδαία πλάγια μπακ. Ο Γιάννης Βασιλειάδης ως κεντρικός οπισθοφύλακας, εξαίρετος σε ήθος αλλά και ποδοσφαιρική αξία. Επίσης να θυμηθούμε τον Βασίλη Αλεξόπουλο.

Στην ΑΕΚ οι παλιοί, θυμούνται τον τερματοφύλακα Πρόδρομο ‘Ποντούχ’ που ήταν το παρατσούκλι του. Έπαιζε επίσης ο Γιώργος Δροσινάκης, σαν κεντρικός επιθετικός, κουρέας στο επάγγελμα. Τον έλεγαν ‘Λαγάλα’. Είχε πίσω στην κωλότσεπη του μαύρου εσώβρακου ένα μαντηλάκι άσπρο. Όχι για να σκουπίζεται αλλά για φιγούρα… Ήταν πολύ κολπαδόρος… όταν όμως έχανε την μπάλα, σταμάταγε και κοίταζε τους άλλους… σαν να τους έλεγε, έγώ έκαμα ότι έκαμε… η σειρά σας τώρα…’.

Έπαιζε και ο Λαψάνης, που είχε ντούγκλα το μαλλί και το μουστάκι και οι άλλοι τον ‘εκβίαζαν’ να το κόψει αν ήθελε να παίξει…!

Τότε για να παίξεις σε μια ομάδα έπρεπε να ‘σαι ‘παικταράς αλλά και παλικαράς…’ τέλος πάντων…

Στην ΑΕΚ έπαιζαν ακόμη ο Κερκυραίος, ο Κυριακός Δημητριάδης και ο Νίκος Καλύβας, πρώτος εξάδελφος του γνωστού γυμναστή, που ήταν ένας ιδιαίτερα ηθικός χαρακτήρας και σαν παίκτης ταχύς’.

Η ‘κατά-πρώτη’ όπως θα λέγαμε όμως σύνθεση της ΑΕΚ αναφέρεται στο βιβλίο της Κλεοπάτρας Λυμπέρη ‘ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ’:

Π. Αμανατίδης (τερματοφύλαξ)-Γ. Δανιηλίδης (δεξιό μπάκ)-Γ. Μιχαηλίδης (αριστερό μπάκ)-Τ. Παπαθεοδωρίδης (αριστερό χάφ)-Λ. Μιχαηλίδης (έξω δεξιά)-Ι. Εμμανουηλίδης (μέσα δεξιά)-Κ. Δημητριάδης (σέντερ-φόρ)-Γ. Δροσινάκης (μέσα αριστερά) και Δ. Μιχαηλίδης (έξω αριστερά). Δύο μπακ… τρία χαφ… και πέντε φορ… Έτσι ‘κατέβαιναν’ οι ομάδες του ’20 και το ’30. Άγγλοι και εδώ οι ‘μεταρυθμιστές’ που ‘έβαλαν’ το ‘στόπερ’ στην ομάδα τη δεκαετία του ’40 και ‘λίμπερο’ την μεθεπόμενη δεκαετία (’60).

‘Ένα περιστατικό μου ‘ρχεται στη μνήμη…’, συνεχίζει ο Γιώργος Ισμίρογλου, ‘με πρωταγωνιστή τον τελευταίο, σ’ ένα παιχνίδι της ΑΕΚ με την Προποντίδα. Ο Καλύβας επιχειρεί μια απ’ ευθείας απόκρουση. Η μπάλα παίρνει κατεύθυνση προς τον χώρο των επισήμων. αιφνιδιάζει τον δεσπότη Γρηγόριο που παραπατάει… Αλλού ο δεσπότης, αλλού το καλιμάφχι. Έσπασαν και τα γυαλιά του..! Και ύστερα λέγανε ο κόσμος, όταν έχανε τα παιχνίδια η ΑΕΚ ήταν γιατί τους καταράστηκε ο Γρηγόριος..! Μέσα σ’ όλα ο Γρηγορίος και επίσης άριστος σε όλα…’

Ο Μητροπολίτης Χαλκίδας λοιπόν μια και το ‘φέρε η κουβέντα, έπαιρνε κάθε Δευτέρα πρωί στο τηλέφωνο ή έστελνε αντιπρόσωπο για να μάθει τα νέα των ομάδων της Χαλκίφδας, απ’ τον Δημήτρη Δεμερτζή, που από έφηβος ακόμη, υποστήριζε και ακολουθούσε το ποδόσφαιρο ως φίλαθλος και αργότερα ως παράγοντας. Πολύ προοδευτικός για την εποχή του. Ένας Χαλκιδόψυχος πατριδολάτρης πέραν των ιερατικών του καθηκόντων. Τίμησε την Εκκλησία και πάντα μπροστάρης στους κοινωνικούς και εθνικούς αγώνες.

‘Ένα άλλο απρόοπτο σ’ έναν αγώνα Ολυμπιακού-Προποντίδας. Δεξιός οπισθοφύλακας ο Θανάσης Παπαναγνώστου. Στα άκρα της επίθεσης της αντιπάλου ομάδος, έπαιζαν οι δίδυμοι αδερφοί Μπούρικα. Ο αριστερός εξτρέμ Μπούρικας, επιχειρεί έφοδο… Ο Παπαναγνώστου τον αντιμετωπίζει αποτελεσματικά. Του ‘κόβει’ το δρόμο προς την περιοχή του, όμως ο επιθετικός της Προποντίδας προλαβαίνει και ‘στρώνει’ στον ‘ομοστάγονο’ αδελφό του που εφορμούσε από δεξιά. Ο Παπαναγνώστου σπεύδει προς τα ‘κει και μένει για κάποια δευτερόλεπτα άναυδος… σχεδόν τρομοκρατημένος! ‘Μα αφού τώρα τον αντιμετώπισα, πως βρέθηκε στην άλλη μεριά…’, σκέφθηκε ίσως, με τον κόσμο να ‘λύνεται’ στα γέλια…’.

Τότε, θα πρέπει να προσθέσουμε με τη σειρά μας, πολλά τα παιδιά από κάθε οικογένεια. Οκτώ-δεκά και μέσα σ’ αυτά, πολλά αρσενικά..!

Δεν γνώτιζαν οι γυναίκες τότε από προφυλάξεις… Βάζαν και τον Θεό στη μέση… και ‘τσούρμο τα κουτσούβελα’. Πολύ συχνό το φαινόμενο να παίζουν σε μια ή και διαφορετικές ομάδες τρία και τέσσερα αδέρφια.

Σαφώς δεν υπήρξε αποκλειστικό προνόμιο της ποδοσφαιρικής οικογένειας Κώστα, Ανδρέα, Βασίλη και Κυριακού Τοκπασίδη, που συναντάμε την δεκαετία ’60 και ’70.

Προϋπήρξαν οι αδερφοί Τάκης και Μιχάλης Παπαναγνώστου της Ένωσης και Νίκος και Θανάσης του Ολυμπιακού. Ακόμη οι Χαλβατζήδες σε Ολυμπιακό και Προποντίδα. Στην ‘Ένωση’ επίσης οι ‘Κοντογιάννηδες’ και στην ΑΕΚ οι Αναστασιάδηδες και οι Μιχαηλίδηδες.

Ακόμη, εκεί προς τον Άγιο-Στέφανο όπου ήταν τα περαιωμένα όρια και τα ‘λημέρια’ της ΑΕΚ, υπήρχε και μια γειτονιά, που είχε ιδρύσει την ανεξάρτητη ομάδα ‘Πράσινα Πουλιά’ που τροφοδοτούσε μάλλον με ‘νεοσσούς’ τον ‘Βυζαντινό αετό..!’.

Στην Προποντίδα όπως τροχαδιαστά αναφέρθηκε, έπαιξε προπολεμικά και ο ‘Μήτσος Παντειχιανός’, η οικογένεια του οποίου διατήρησε για πολλά χρόνια ‘το καφενείον των Προποντιδέων’ στη Νεάπολη. Ακόμη απ’ τους γνωστότερους ο Γιώργος Παπαγεωργίου με το παρατσούκλι ‘Πόντικας’, που οφείλει το προσωνύμιο του, στο γεγονός ότι ήταν βραχύσωμος και ευέλικτος. Είχε λένε περάσει σε κάποιο αγώνα κάτω απ’ τα πόδια αντιπάλου του. Αγωνιζόταν στην επίθεση. Ένας άνθρωπος που αφιερώθηκε πάνω από μισό αιώνα στην υπηρεσία του τοπικού ποδοσφαίρου, αφού τις δεκαετίες του ’50-’60-’70 και ’80 τον συναντάμε παρόντας ως διαιτητή αλλά και παράγοντα της ΕΠΣΕ.

Η πρώτη-πρώτη δυναμο-σύνθεση της ομάδας της Προποντίδας φιγουράρει στο βιβλίο της Κλεοπάτρας Λυμπέρη: Γιάννης Οικονομίδης-Βαγγέλης Βερνέζος-Νίκος Μπουρνόβαλης-Γιώργος Μαργέτης-Αποστόλης Τσιβούλης-Σαράντος Στράτου-Ιωακείμ-Δημήτρης Παπαϊωάννου-Γιάννης Σάκας-Θεοφάνης Βερνέζος-Αλέκος Οικονομίδης και Στράτος Δρακόπουλος. Παλαιότερος όλων αναφέρεται ένας ακόμα Γιάννης Οικονομίδης, ο επονομαζόμενος ‘Μαύρος’ από το Χαλκιδόνι της Πόλης ‘μέσα δεξιά’, κυνηγός. Οι προπονήσεις βέβαια γίνονταν στο γήπεδο της ‘Αεροπόρου Σαμαρτζή’.

Ακολουθήστε το eviasports.gr στο Google News και μάθετε
πρώτοι όλα τα τελευταία αθλητικά νέα της Εύβοιας!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Πέρσι… σαν σήμερα (16/6/2019)

eviasports

Αγ. Κηρόπουλος: ‘Η οικογένεια του ΑΟ Χαλκίς ζεσταίνει τις καρδιές μας’

Κώστας Λαγός

Γ’ ΕΘΝΙΚΗ: Αποτελέσματα & τελική βαθμολογία (11η αγωνιστική)

eviasports
-->